بررسی تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید همراه با مصرف مکمل دارچین بر غلظت سرمی DPP4، مقاومت به انسولین، ترکیب بدنی و Vo2max پسران دارای اضافه‌وزن

نویسندگان

1 دانشیار گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ولی عصر (عج)، رفسنجان، ایران

2 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی گروه تربیت بدنی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران

3 دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه لرستان، خرم آباد

4 دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی گروه تربیت بدنی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، کرمان، ایران،

doi
10.22080/jaep.2019.14871.1801
چکیده

سابقه و هدف: دی پپتیدیل پپتیداز (DPP4) یک آدیپوکاین مرتبط با مقاومت به انسولین است. مهار آن موجب افزایش توانایی بدن در کنترل قندخون و افزایش اکسیداسیون چربی می‌شود. از سوی دیگر، دارچین به وسیله فعال کردن گیرنده انسولینی باعث افزایش برداشت گلوکز می­شود. بنابراین هدف این پژوهش بررسی تأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید (HIIT) همراه با مصرف مکمل دارچین بر غلظت DPP4، مقاومت به انسولین، ترکیب بدنی و اکسیژن مصرفی بیشینه (Vo2max) در پسران دارای اضافه‌وزن بود.مواد و روش­ها: آزمودنی‌های پژوهش (دامنه سنی 18-16 سال، قد 172-162 سانتیمتر، وزن 61-51 کیلوگرم و BMI 29-25 کیلوگرم بر متر مربع) به‌طور هدفمند انتخاب شده و به‌صورت تصادفی در چهار گروه تمرین، تمرین-مکمل، مکمل و کنترل قرار گرفتند. گروه‌های تمرین و تمرین-مکمل به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته HIIT انجام دادند. هر جلسه تمرینی شامل سه وهله HIIT (چهار دقیقه با شدت 90% ضربان قلب ذخیره) با دو دقیقه استراحت بین هر دو وهله بود و تا هفته چهارم هر هفته یک وهله به تعداد وهله­ها اضافه ‌شد. آزمودنی‌های گروه‌های مکمل و تمرین-مکمل، روزانه سه کپسول حاوی 380 میلی‌گرم دارچین مصرف می‌کردند. مقادیر DPP4، مقاومت انسولینی، انسولین، گلوکز ناشتا، درصد چربی، BMI و Vo2max، 48 ساعت پیش و پس از برنامه تمرینی ارزیابی شد. برای تحلیل­های آماری از آزمون‌ تحلیل واریانس دوطرفه استفاده شد.یافته­ ها: کاهش معنی‌داری در سطوح DPP4 گروه‌های تمرین-مکمل (001/0P=) و تمرین (004/0P=)، میزان مقاومت به انسولین گروه‌های تمرین-مکمل (001/0P=) و تمرین (001/0P=)، انسولین گروه‌های تمرین-مکمل (004/0P=) و تمرین (005/0P=)، گلوکز ناشتای گروه‌های تمرین-مکمل (001/0P=) و تمرین (002/0P=)، BMI گروه‌های تمرین-مکمل (008/0P=) و تمرین (001/0P=) و افزایش معنی‌داری در میزان Vo2max گروه‌های تمرین-مکمل (001/0P=) و تمرین (001/0P=) نسبت به گروه‌های مکمل و کنترل مشاهده شد.نتیجه­ گیری: استفاده از HIIT در جهت کاهش DPP4، مقاومت به انسولین، انسولین، گلوکز خون و نیز بهبود ترکیب بدنی و عملکرد هوازی پسران دارای اضافه‌وزن پیشنهاد می‌شود.