تعیین تبخیر-تعرق واقعی ذرت علوفهای به روش بیلان آب خاک تحت سطوح مختلف آبیاری قطرهای با مدیریت پالسی و پیوسته (مطالعه موردی: دشت ورامین)
نویسندگان
1 گروه مهندسی و مدیریت آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی و مدیریت آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 دانشآموخته کارشناسی ارشد گروه مهندسی و مدیریت آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
4 دانشیار پژوهش،مؤسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی ، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، البرز، ایران
doi
10.22059/ijswr.2021.322095.668940چکیده
برنامهریزی صحیح آبیاری سبب کاهش تلفات نفوذعمقی، صرفهجویی در مصرف آب، افزایش تولید و بهرهوری مصرف آب میگردد. بدین منظور ابتدا باید نیاز آبی گیاه زراعی تعیین گردد. در پژوهش حاضر بهمنظور تعیین نیاز آبی ذرت علوفهای رقم ZP 606 به روش پایش رطوبت خاک، آزمایشی در قالب کرتهای نواری خرد شده بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1398 در منطقه پیشوای ورامین اجرا شد. فاکتور اصلی شامل سه سطح تأمین 120، 100 و 80 درصد نیاز آبی گیاه (به ترتیب 2I، 1I و3I) و فاکتور فرعی شامل دو سطح مدیریت آبیاری پالسی(P) و پیوسته (C) بودند. تبخیر- تعرق واقعی ذرت علوفهای تحت دو مدیریت آبیاری پالسی و پیوسته با استفاده از روش بیلان آب در شرایط آبیاری کامل بهترتیب 364 و 341 میلیمتر، در تیمار کمآبیاری 348 و 336 میلیمتر و در تیمار بیشآبیاری 383 و 352 میلیمتر محاسبه شد. مقدار تبخیر-تعرق برآوردی ذرت علوفهای بهروش نشریه فائو-56 در طول دوره رشد 400 میلیمتر محاسبه شد و نسبت به متوسط تبخیر-تعرق واقعی تیمار آبیاری کامل با مدیریت پالسی و پیوسته حدود 5/13 درصد بیشبرآورد دارد که لزوم استفاده از ضرایب گیاهی محلی برای برآورد دقیق نیاز آبی گیاه را نشان میدهد. همچنین نتایج نشان داد که مقدار نفوذعمقی در تیمار بیشآبیاری با مدیریت پالسی حدود 30 درصد نسبت به تیمار بیشآبیاری با مدیریت پیوسته کاهش یافته است. در نتیجه پیشنهاد میشود که بهمنظور صرفهجویی در مصرف آب و کاهش نفوذعمقی در منطقه مطالعاتی از مدیریت پالسی در سیستمهای آبیاری قطرهای استفاده شود.