بررسی تأثیر قدرت بر کتاب عالمآرای صفوی بر اساس جامعهشناسی زبان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه همدان، ایران (نویسنده مسئول)
doi
10.22075/jlrs.2023.29036.2203چکیده
آثار به جای مانده از هر دورة حکومتی، آیینة تمامعیار فکر و فرهنگ و زبان آن دوران است. بازتاب ایدئولوژی و ذهنیت و زبان و سیر و سلوک ارکان قدرت، تأثیر مستقیم و غیرمستقیم در شکلدهی به محتوی و ساختار آن دسته از آثار مکتوب دارد که نقش عمده در هویتبخشی به ماهیّت قومی و زبان ارتباطی و گفتمان فکری را عهدهدار است. از آنجا که قدرت حاکم بر دورة صفوی از سه بخش پادشاهان صفوی، قزلباشان سپاهی و عالمان دینی تشکیل شده بود و این سه گروه از سه گفتمان نظامی، دینی و عرفانی برخوردار بودند، سه نوع زبان متفاوت و متناسب با گفتمان خود برای برقراری ارتباط با مردم داشتند. اشتراک در مقاصدی چون حفظ قدرت و استمرار سلطة سیاسی بر مردم، اغلب موجب کنار آمدن با تضادهای فکری و فرهنگی بین عرفان، مذهب و سپاهیگری میشد و به همانسان که از سه زبان شخصیت پرست عرفان و معنویتگرای مذهب و خشونت نظامیان برای تسلّط بر جامعه استفاده میکردند، از امکانات موجود در هر سه گفتمان نیز برای نگارش آثار ادبی و تاریخی بهره میگرفتند و آثاری مخصوص و متناسب با شیوة حکومتداری خود خلق میکردند که این تأثیر قدرت بر زبان نثر آن دوره نمایان است. از آنجا که از نظر جامعهشناسی زبان، زبان ابزار اعمال قدرت است و از این طریق علوم انسانی را به علوم اجتماعی و زبانشناسی پیوند میدهد، این پژوهش به گفتمان تأثیر قدرت بر کتاب عالمآرای صفوی از منظر جامعهشناسی زبان میپردازد و مشخص میکند که کدام قدرتها با چه بسامدی و در چه قالبی بر نثر این کتاب تأثیر گذاشتهاند.