ریسک سیستماتیک و محافظه¬کاری مشروط
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای، حسابداری، دانشگاه تهران، ایران
2 دانشیار گروه حسابداری، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jfr.2013.35435چکیده
این مقاله به بررسی اثر ریسک سیستماتیک بر محافظهکاری حسابداری میپردازد. در این نوشتار استدلال میشود که در شرکتهایی با ریسک سیستماتیک بالاتر، مدیران انگیزه بیشتری دارند تا شناسایی اخبار بد را به امید اخبار خوب آینده به تعویق بیندازند. همچنین این شرکتها، از جانب سرمایهگذاران و حسابرسان با تقاضای کمتری برای محافظهکاری روبهرو هستند. در این پژوهش برای اندازهگیری ریسک سیستماتیک، از بتای مدل CAPM و برای اندازهگیری محافظهکاری حسابداری، از مدل بال و شیواکومار (2006) استفاده شده است. بر اساس این فرضیهها و با استفاده از 681 مشاهده (75 شرکت پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران) طی دوره زمانی سالهای 1380 تا 1390، این نتیجه حاصل شد که میان ریسک سیستماتیک و محافظهکاری حسابداری، ارتباط منفی معناداری وجود دارد. هنگامیکه عوامل تعیینکننده محافظهکاری کنترل شدند، پایداری رابطه بین ریسک سیستماتیک و محافظهکاری حسابداری مورد تأیید قرار گرفت. همچنین با استفاده از آزمون نمونههای اخبار خوب و بد بهطور جداگانه، مشخص شد اثر ریسک سیستماتیک بر محافظهکاری، از به تعویق افتادن شناسایی اخبار بد و نه از تسریع در شناسایی اخبار خوب ناشی شده است.