امکان کاهش ریسک پورتفوی براساس مدل ناهمسانی واریانس شرطی تعمیم یافته در بورس اوراق بهادار تهران

نویسندگان

1 دانشیار دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، ایران

2 کارشناس ارشد مدیریت مالی دانشگاه تهران، ایران

doi
10.22059/jfr.2012.36630
چکیده

در بهینه­سازی پورتفوی بر اساس مدل میانگین ـ واریانس هدف حداکثر کردن بازدهی برای سطح معینی از ریسک یا حداقل کردن ریسک به ازای سطح معینی از بازدهی است. در بهینه­سازی با هدف حداقل ساختن ریسک، دو عامل ماتریس کوواریانس و نیز ریسک انفرادی بازده هریک از دارایی­ها عوامل اصلی و تعیین کننده اوزان بهینه هستند. با تأیید وجود نوسانات خوشه­ای در سری­های زمانی و مدلسازی عناصر مربوط در قالب مدل­های توسعه یافته براساس مدل ناهمسانی واریانس شرطی تعمیم یافته، به­کارگیری واریانس شرطی و ماتریس همبستگی متناسب در بهینه‎سازی پورتفوی ضروری می­نماید. در این مطالعه، با محاسبه ریسک محقق شده پورتفوهای بهینه شده بر اساس واریانس شرطی و ماتریس همبستگی، پسماندهای استاندارد شده، تأیید شد که می­توان با چنین راهبردی، ریسک پورتفوی را به­طور معناداری کاهش و عملکرد آن را بهبود داد.