امکان کاهش ریسک پورتفوی براساس مدل ناهمسانی واریانس شرطی تعمیم یافته در بورس اوراق بهادار تهران
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، ایران
2 کارشناس ارشد مدیریت مالی دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/jfr.2012.36630چکیده
در بهینهسازی پورتفوی بر اساس مدل میانگین ـ واریانس هدف حداکثر کردن بازدهی برای سطح معینی از ریسک یا حداقل کردن ریسک به ازای سطح معینی از بازدهی است. در بهینهسازی با هدف حداقل ساختن ریسک، دو عامل ماتریس کوواریانس و نیز ریسک انفرادی بازده هریک از داراییها عوامل اصلی و تعیین کننده اوزان بهینه هستند. با تأیید وجود نوسانات خوشهای در سریهای زمانی و مدلسازی عناصر مربوط در قالب مدلهای توسعه یافته براساس مدل ناهمسانی واریانس شرطی تعمیم یافته، بهکارگیری واریانس شرطی و ماتریس همبستگی متناسب در بهینهسازی پورتفوی ضروری مینماید. در این مطالعه، با محاسبه ریسک محقق شده پورتفوهای بهینه شده بر اساس واریانس شرطی و ماتریس همبستگی، پسماندهای استاندارد شده، تأیید شد که میتوان با چنین راهبردی، ریسک پورتفوی را بهطور معناداری کاهش و عملکرد آن را بهبود داد.