بررسی راهبردهای نوشتاری یادگیری خود-تنظیمی و اثرات پیش بینی کننده آنها بر عملکرد نوشتاری فارسی آموزان غیرفارسی زبان

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، دکترای زبان‌شناسی، استادیار گروه زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکترای آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، گروه زبان‌شناسی دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.

doi
10.30479/jtpsol.2025.22382.1717
چکیده

نظریه خودتنظیمی مبتنی بر شیوه‌هایی است که براساس آن زبان‌آموزان می‌توانند از طریق راهبردهای مختلف به‌طور فعال فرایند یادگیری را مدیریت کنند و به دنبال کسب دانش جدید باشند. با چنین پیش زمینه‎ای، پژوهش حاضر سعی دارد تا راهبردهای نوشتاری خودتنظیمی و اثرات پیش‌بینی‌کننده آن‌ها را بر عملکرد نوشتاری فارسی‌آموزان غیرفارسی‌زبان بررسی نماید. روش پژوهش براساس هدف، کاربردی و از نظر گردآوری داده‌ها توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری را فارسی‌آموزان غیرفارسی زبان سطح میانی به بالاتر از مراکز (مدرسه المهدی، جامعه المصطفی قم، دانشگاه الزهرا، مرکز آزفای ارومیه و جامعه‌المصطفی مشهد) به تعداد 100 نفر تشکیل می‌دادند. داده‌های گردآوری شده از طریق پرسشنامه بر پایه پژوهش تنگ و ژانگ (2016) با 35 گویه است. پایایی این پرسشنامه با استفاده از روش آلفای کرونباخ و ضریب پایایی(CR) برای تمامی ابعاد پرسشنامه بیش از 0.7 به دست آمده که نشان از پایایی مناسب ابزار پژوهش است. برای محاسبه روایی از روایی سازه استفاده شد که نتایج بیانگر روا بودن ابزار تحقیق است (AVE>0.5). داده‌ها با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و استفاده از نرم افزار SmartPLS تحلیل و مدل نهایی ارائه گردید. نتایج پژوهش حاکی از برازش مناسب مدل مفهومی، بر مبنای شاخص‌های مقادیر قابل قبول و معنادار ضرایب مسیر، بارهای عاملی، واریانس تبیین شده و شاخصGOF است. نتایج نیز نشان دهنده تأیید راهبردهای نوشتاری خودتنظیمی در قالب مؤلفۀ فراشناختی به میزان 0.874، مؤلفۀ شناختی به میزان 0.804، مؤلفۀ رفتاری-اجتماعی به میزان 0.801 و درنهایت، مؤلفۀ انگیزشی به میزان 0.631 است.