تاثیر برنامه گرم کردن (+11) بر پیشگیری از آسیب، میزان چابکی و سرعت دریبلینگ بازیکنان فوتبال مرد جوان
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه بهداشت و طب ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استاد گروه طب ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استادیار گروه طب ورزشی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران و استادیار گروه توانبخشی ورزشی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان
doi
10.22080/jaep.2018.1807چکیده
مقدمه و هدف: در ارتباط با میزان اثربخشی برنامه (+11) بر پیشگیری از بروز آسیب در نواحی مچ پا و ران سوالات جدی وجود دارد. همچنین در باب میزان اثربخشی برنامه بر بهبود عملکرد بازیکنان فوتبال نیز اطلاعات محدود و متناقضی وجود دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی میزان اثربخشی برنامه (+11) بر سرعت دریبلینگ، میزان چابکی و پیشگیری از آسیب در بازیکنان فوتبال مرد جوان بود. روش شناسی: دو تیم حاضر در مسابقات لیگ دسته سوم جوانان کشور (96-95) به صورت نمونه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو تیم تجربی (29نفر) و کنترل (30نفر) تقسیم شدند و در طول فصل مورد ارزیابی قرار گرفتند. از روش های آماری خی دو و اگزکت فیشر برای مقایسه میزان بروز آسیب و از روش تی مستقل و همبسته برای ارزیابی عملکرد بازیکنان دو گروه استفاده شد. یافته ها: بین میزان چابکی بازیکنان گروه کنترل (54/0 ±91/16) و تجربی (48/79±0/16) و سرعت دریبلینگ بازیکنان گروه کنترل (37/1±88/13) و تجربی (95/0±46/13) تفاوت معنیداری مشاهده نشد. بین میزان بروز آسیب دو گروه نیز تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: پژوهش حاضر نشان داد برنامه (+11) بر بهبود سطح عملکرد و پیشگیری از آسیب در بازیکنان فوتبال مرد جوان تاثیر ندارد.