رابطه بین خودافشایی کلامی، سبک دلبستگی، تمایل به برقراری ارتباط، و مهارت گفتاری در بین فارسی آموزان خارجی
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، استادیار آموزش زبان انگلیسی، گروه زبان انگلیسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
2 استادیار آموزش زبان انگلیسی، گروه زبان انگلیسی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران.
doi
10.30479/jtpsol.2025.22345.1715چکیده
با در نظر گرفتن مهارت گفتاری به عنوان معیاری پرکاربرد برای سنجش مهارت زبانی و نقش کمرنگ متغیّرهای درون فردی در طراحی برنامه درسی دوره های آموزش زبان فارسی، این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودافشایی کلامی، سبک دلبستگی (ایمن، اضطرابی، اجتنابی، و آشفته)، تمایل به برقراری ارتباط، و مهارت گفتاری در بین فراگیران عرب زبان فارسی پرداخت. با انجام یک پژوهش با طرحواره همبستگی، 120 فراگیر عرب زبان با سطح متوسّط زبان فارسی به عنوان زبان خارجی به صورت تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده های موردنیاز این مطالعه شامل پرسشنامه ی خود افشایی کلامی، پرسشنامه ی سبک دلبستگی، پرسشنامه ی تمایل به برقراری ارتباط، و همچنین آزمون استاندارد مهارت گفتاری فارسی بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج ضرایب همبستگی نشان داد که خودافشایی کلامی، تمایل به برقراری ارتباط، و سبک دلبستگی ایمن با مهارت گفتاری فراگیران عرب زبان فارسی همبستگی مثبت معناداری داشتند. اگرچه سبک دلبستگی ایمن با مهارت گفتاری همبستگی معناداری داشت، ولی سبکهای دلبستگی ناایمن (اضطرابی، اجتنابی و آشفته) با مهارت گفتاری همبستگی منفی نشان دادند. بر اساس نتایج رگرسیون چندگانه، تمایل به برقراری ارتباط، خود افشایی کلامی، و سبک دلبستگی ایمن به ترتیب قوی ترین متغیّرهای پیش بینی کننده ی مهارت گفتاری فارسی آموزان عرب بودند. یافته های مطالعه پیامدهایی برای حوزه های آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، ارتقاء برنامه درسی زبان فارسی، و روانشناسی آموزشی دارد.
