بایدها و نبایدهای آموزش زبان فارسی در صدا و سیما

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)

2 دانش آموختة کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)

doi
10.30479/jtpsol.2025.21739.1696
چکیده

حجم وسیع برنامه‌های در رادیو و تلویزیون، تنوّع و گستردگی گونه‌های زبانی در آن، همچنین وسعت دایرة مخاطبان موجب شده زبان به شکلی بسیار وسیع، پرکاربرد و متنوّع در این رسانه نمود یابد. گذشته از این، میزان تأثیرگذاری این رسانه بر مخاطب و نقش و اهمیت آن در آموزش مستقیم یا غیرمستقیم وی سبب شده بررسی زبان رادیو و تلویزیون و تأثیر آن بر ابعاد مختلف فرهنگی و رفتاری جامعة زبانی ایرانی حائز اهمیت گردد.. مسئله اصلی این پژوهش که به صورت کیفی و از طریق مصاحبه عمیق با کارشناسان صورت گرفته ارزیابی وضع موجود رسانه ملی در پاسداشت و آموزش زبان فارسی و ارائه پیشنهادهای کارشناسانه با هدف بهبود و ارتقای جایگاه زبان در رسانه است یافته های پژوهش حاکی از آن است که فقدان برنامه‌ریزی زبانی دررسانه و نیز نبود سیاستگذاری و راهبردی مشخص در سطوح کلان حرکت افتان وخیزان(سینوسی)رسانه درتوجه به زبان فارسی در برنامه سازی ها، نبودن دغدغه های زبانی، شتابزدگی در تولید ، فقدان دقت و نظارت زبانی در ساختن برنامه ها، تشریفاتی شدن سمت سردبیری و نیز جدی نگرفتن ویرایش و ویراستاری در برنامه ها ، ورود افراد فاقد صلاحیت زبانی به حیطه اجرا، نویسندگی و برنامه سازی از مهم ترین نقاط ضعف رسانه در صیانت از زبان و ادب فارسی است.