مهارتهای شنیداری در آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان؛ مطالعه ای در رویکرد تعامل گرا
نویسندگان
1 نویسنده مسئول، استادیار گروه زبانشناسی، دانشگاه آیتالله بروجردی، بروجرد، ایران.
doi
10.30479/jtpsol.2025.21950.1705چکیده
مهارت شنیداری یکی از مهمترین عناصر یادگیری زبان دوم محسوب میشود. هدف اصلی این مقاله بررسی روشهای مؤثر در آموزش مهارت شنیداری زبان فارسی، چالشهای پیش روی زبانآموزان و راهکارهای پیشنهادی برای بهبود یادگیری میپردازد. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. روش پژوهش، روش کمّی بوده و دادهها از طریق آزمونها و پرسشنامه جمعآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS انجام شده و شامل روشهای آماری توصیفی و استنباطی میشود. چارچوب نظری این پژوهش بر مبنای رویکرد تعاملگرا (Long, 1996) و نظریه پردازش شنیداری (Rost, 2011) استوار است. نتایج این بررسی نشان میدهد که استفاده از روشهای متنوع مانند تمرینهای شنیداری فعال، بهرهگیری از ورودیهای شنیداری متناسب و آموزش راهبردهای شنیداری، تأثیر بسزایی در بهبود این مهارت دارد. همچنین، نتایج این پژوهش مشخص میسازد که بهرهگیری از فناوریهای دیجیتال و رویکردهای تعاملی موجب افزایش میزان درک شنیداری در زبانآموزان میشود. این یافتهها میتواند به بهبود روشهای آموزشی و افزایش کارایی برنامههای تدریس زبان فارسی کمک کند.