حلقه‌های تعاملی گوش‌دادن: مشارکت فارسی‌آموزان در گفت‌وگوی جمعی برای تقویت مهارت شنیداری

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، دانشجوی دکتری آموزش زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

doi
10.30479/jtpsol.2025.22418.1719
چکیده

با وجود مزایای شناخته‌شده گوش‌دادن تعاملی، آموزش زبان فارسی هنوز عمدتاً بر تمرین‌های شنیداری یک‌طرفه متکی است و زبان‌آموزان بدون فرصت برای گفتگو، اطلاعات را به‌طور منفعلانه دریافت می‌کنند. حلقه‌های تعاملی گوش‌دادن با ایجاد محیط‌های شنیداری ساختاریافته اما انعطاف‌پذیر، می‌توانند به زبان‌آموزان کمک می‌کنند تا از طریق تعامل با همتایان خود و بحث‌های هدایت‌شده، مهارت‌های درک مطلب خود را تقویت کنند. این پژوهش به بررسی تأثیر حلقه‌های گوش‌دادن تعاملی بر مهارت درک شنیداری فراگیران غیرفارسی‌زبان در یادگیری زبان فارسی می‌پردازد. در این مطالعه از طرح آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شده است. شرکت‌کنندگان 60 فارسی‌آموز مرد و زن بزرگسال عراقی سطح متوسط به‌بالا بودند که به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (که در حلقه‌های گوش‌دادن تعاملی شرکت کردند) و گروه کنترل (که آموزش شنیداری سنتی دریافت کردند) تقسیم شدند. روش تحقیق ترکیبی شامل تحلیل‌های کمی و کیفی بود. نتایج کمی نشان داد که پیشرفت آماری معناداری در نمرات درک شنیداری گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل وجود داشته است. داده‌های کیفی نیز نشان داد که شرکت‌کنندگان در حلقه‌های گوش‌دادن تعاملی، این روش را جذاب و اثربخش برای ارتقای درک شنیداری ارزیابی کرده‌اند. علاوه‌براین، نتایج این پژوهش با رد فرضیه صفر مبنی بر عدم تأثیر معنادار حلقه‌های تعاملی گوش‌دادن بر مهارت درک شنیداری غیرفارسی‌زبانان، از رویکردهای تعاملی و مشارکتی برای یادگیری زبان حمایت می‌کند. در نهایت، این مطالعه با تأکید بر نیاز به فعالیت‌های گوش‌دادن تعاملی ساختارمند در طراحی برنامه درسی، به حوزه آموزش زبان فارسی کمک می‌کند.