بررسی فراوانی علل کم بینایی در بیماران کم بینای معاینه شده در کلینیک کم بینایی دانشکده علوم توانبخشی شهید بهشتی
نویسندگان
1 اپتومتریست ، عضوگروه آموزشی اپتومتری دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
2 کارشناس ارشد آمار زیستی ، مربی دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
3 دکترای حرفه ای اپتومتری ، مربی دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم توانبخشی شهید بهشتی
4 دکترای تخصصی اپتومتری ، استادیار دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم توانبخشی شهید بهشتی
5 دکترای حرفه ای اپتومتری ، مربی دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم توانبخشی شهید بهشتی
6 چشم پزشک، استاد دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
7 چشم پزشک، دانشیار دانشگاه شاهد
8 اپتومتریست ، عضوگروه آموزشی اپتومتری دانشکده علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
doi
10.22037/jrm.2012.1100057چکیده
مقدمه و اهداف بیماری های مختلفی سبب بوجود آمدن کم بینایی می شوند . هدف از این مطالعه مشخص کردن علل کم بینایی در بیماران معاینه شده در کلینیک کم بینایی دانشکده علوم توانبخشی است. این بیماران با معرفی متخصصین چشم پزشکی از سراسر کشور به کلینیک کم بینایی مراجعه نموده اند. مواد و روش ها در این مطالعه تو صیفی - مقطعی، پرونده 204 بیمار کم بینا مورد مطالعه قرار گرفت. متغیرهای سن، جنس، میزان عیب انکساری، میزان دید با بهترین تصحیح اپتیکی بررسی شد. یافته ها 24 بیماری، علت کم بینایی بودند و بیشترین بیماری ها به ترتیب شیوع: رتینوپاتی دیابتی (2/16%)، دژنراسیون ماکولای وابسته به سن(2/14%)، اشتارگات(3/12%) ، رتینیت پیگمنتوزا (8/10%) و آلبینیسم (2/8%) بودند. در این بیماران عیب انکساری آستیگماتیسم بیشترین شیوع (7/66%)را داشت. بیشترین میزان کم بینایی درگروه سنی 80-70 سالگی(1/18%) بود و بیشتر بیماران، کم بینایی شدید (6/45% ) داشتند. بحث و نتیجه گیری با توجه به اینکه در بیماران کم بینایی معاینه شده ، بیماری هایی مثل رتینوپاتی دیابتی و دژنراسیون ماکولای وابسته به سن، بیشترین شیوع را داشت و با توجه به اینکه عوارض چشمی این بیماری به خصوص بیماری دیابت در صورت کنترل قابل پیشگیری است، بنابراین بایستی اقدامات جدی در جهت آگاهی از بیماری و نحوه کنترل صورت گیرد.
