تأثیر تیپ شخصیت، جنسیت، سن، سابقه تدریس و مدرک تحصیلی بر سبک تدریس استادان آموزش زبان فارسی به غیرفارسیزبانان
نویسندگان
1 نویسندۀ مسئول، پژوهشگر پسادکترای دانشگاه اصفهان و مدرس مدعو مرکز آموزش زبان فارسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران.
2 استادیار مرکز آموزش زبان فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
doi
10.30479/jtpsol.2023.19121.1642چکیده
امروزه اهمیت آگاهی از ویژگیهای شخصیتی و مسائل روانشناختی در امر آموزش، بهویژه آموزش زبان کاملاً مشخص شده است. نهتنها آگاهی از تفاوتهای فردی و خصوصیات شخصیتی زبانآموزان و متناسبسازی اقدامات آموزشی با تنوع نیازها و ترجیحات آنها توسط مدرس باعث بهبود و ارتقای آموزش میشود؛ بلکه شناخت و تحلیل ویژگیهای فردی خود مدرس بهمنظور متناسبسازی روش تدریس با ترجیحات و نیازهای فراگیران، بسیار حائز اهمیت است. هدف از پژوهش حاضر، عبارت است از بررسی رابطۀ تیپ شخصیت، جنسیت، مدرک تحصیلی، سن، سابقۀ تدریس استادان آموزش زبان فارسی با سبک تدریس آنها. آزمودنیها، 45 مدرس از مراکز آموزش زبان فارسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی قزوین و دانشگاه تبریز هستند. در پیشبرد پژوهش، از روشهای ترکیبی کمی و کیفی و روش پیمایشی متّکی بر پرسشنامههای مایرز – بریگز و گراشا استفاده شد و تحلیل دستاوردهای پژوهش، با اتّکا به روشهای آماری و نرمافزار SPSS انجام شد.. یافتههای پژوهش نشان میدهند که در بین استادان، سبکهای تسهیلکننده و خِبره، دارای بیشترین فراوانی است. همچنین زنان در مقایسه با مردان، بیشتر تمایل به سبکهای تسهیلکننده دارند. علاوه بر این، بیشترین فراوانی در هر سطح مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد و دکتری، متعلّق به سبک تسهیلکننده است و متغیرهای دوقطبی IE (درونگرا و برونگرا) در دو سبک فردی و تسهیل کننده معنی دارند. همچنین بین همۀ سبکهای تدریس با سابقه تدریس اساتید، ارتباط وجود دارد و بهطور خاص در دو سبک خبره و آمرانه، این ارتباط معنیدار است
