تاثیر تمرین مقاومتی بر غلظت پلاسمایی لیپوکالین-2، تعداد سلولهای سفید خون و شاخص مقاومت به انسولین در مردان مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 گروه فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد ساری، ساری، ایران.
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
4 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/jaep.2017.1598چکیده
سابقه و هدف: لیپوکالین-2 آدیپوکینی است که به میزان بالایی در بافت چربی سفید بیان میشود و به نظر میرسد بر متابولیسم گلوکز و حساسیت انسولینی اثرگذار باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی دایرهای بر سطوح پلاسمایی لیپوکالین-2 مردان دیابتی بود. مواد و روشها: شانزده مرد مبتلا به دیابت نوع 2 با میانگین سن 7.9 ± 49.2 سال، وزن 11.4 ± 81.6 کیلوگرم و شاخص توده بدن 3.9 ± 28.1 به طور تصادفی به دو گروه کنترل (تعداد = 8) و تمرین مقاومتی (تعداد = 8) تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه تمرین 8 هفته تمرین مقاومتی دایرهای با شدت 50 تا 80 درصد یک تکرار بیشینه را (3 روز در هفته) انجام دادند. شاخصهای پیکرسنجی و سطوح ناشتای گلوکز، انسولین و لیپوکالین-2 پلاسمایی همراه با هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c)، شاخص مقاومت انسولینی (HOMA-IR) و تعداد سلولهای سفید خون (WBC) در ابتدا و پایان مطالعه مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها: تمرین مقاومتی موجب کاهش معنیدار سطوح پلاسمایی انسولین، HbA1c و WBC مردان دیابتی شد (0.05>P). تغییرات غلظت پلاسمایی گلوکز و مقادیر HOMA-IR در گروه تمرین مقاومتی در مقایسه با گروه کنترل معنیدار بود (0.05>P). غلظت پلاسمایی لیپوکالین-2 در گروه تمرین با افزایش همراه بود (0.05>P) که این تغییرات تفاوت معنیداری در مقایسه با گروه کنترل داشت (0.05>P). بحث و نتیجه گیری: یافتههای تحقیق حاضر بیانگر آن است که تمرین مقاومتی دایرهای میتواند روش مداخلهی موثری در بهبود نیمرخ متابولیکی و التهابی در مردان مبتلا به دیابت نوع 2 باشد. افزایش غلظت پلاسمایی لیپوکالین-2 احتمالاً ساز و کاری جبرانی در بهبود متابولیسم این بیماران است.