مقایسه اثربخشی تدریس مشترک دستور زبان در آموزش زبان خارجی و نگرش زبان آموزان به این رویکرد: مورد انگلیسی آموزان ایرانی و فارسی آموزان غیرایرانی
نویسندگان
1 استادیار مرکز آموزش زبان فارسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران.
2 نویسندۀ مسئول، استادیار گروه آموزش زبان انگلیسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه ارشاد دماوند، تهران، ایران.
3 استادیار مدعو دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.30479/jtpsol.2023.19117.1641چکیده
تدریس مشترک، روشی نوین در آموزش زبان است. برای اطمینان از اثربخشی این شیوة آموزشی بر آموزش ابعاد مختلف زبان؛ شامل دستور، واژه، خواندن، نوشتن و ... لازم است کارایی آن در هریک از این زمینهها بررسی شود. مطالعة حاضر، به بررسی و مقایسۀ تأثیر تدریس مشترک دو معلم بر آموزش دستور زبان میپردازد. برای این منظور، یک کلاس از فراگیران ایرانیِ زبان انگلیسی بهعنوان زبان خارجی و کلاس دیگری از فراگیران خارجیِ زبان فارسی برای بررسی انتخاب شدند برای هر گروه، کلاسی مشابه نیز بهعنوان گروه کنترل (شاهد) در نظر گرفته شد. کلاسهای زبان انگلیسی توسط دو استاد ایرانیِ زبان انگلیسی و کلاسهای زبان فارسی توسط دو استاد ایرانی، یکی متخصص زبان فارسی و دیگری مسلط به زبان انگلیسی تدریس میشد. روش کار بدینصورت بود که استاد اصلی مطالب جدید را به زبان خارجی ارائه میکرد، سپس استادان با تقسیم زبانآموزان به گروههای کوچکتر، به تمرین و رفع اشکال میپرداختند و استادان دوم مطالب را به زبان واسط (فارسی برای انگلیسیآموزان و انگلیسی برای فارسیآموزان) دوباره توضیح میداد. برای پاسخ به پرسشها و تحلیل دادهها از آزمونهای تیمستقل، کوواریانس و واریانس و نرم افزار SPSS-24 استفاده شد. یافتههای این پژوهش تطبیقی نشان داد که میزان اثربخشی آموزش دستور زبان در هر دو گروه آزمون؛ نسبت به گروههای کنترل در سطح معنیداری افزایش یافته است. تأثیر این روش در فارسیآموزان غیرایرانی، نسبت به انگلیسیآموزان ایرانی یکسان بود. بر اساس مصاحبهها، زبانآموزان، روش دو معلمی را روشی بسیار مؤثر و جذاب برای یادگیری میدانند. بنابراین، یافتههای پژوهش نشانمیدهد که این روش میتواند برای زبانآموزان سودمند باشد.
