تحلیل سبک شناسانۀ «نظر» در ده غزل از سعدی شیرازی بر مبنای معنی شناسی ساخت گرا
نویسندگان
1 کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایران.
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه علّامه طباطبائی، تهران، ایران (نویسنده مسئول)
doi
10.22075/jlrs.2022.25788.2029چکیده
معنیشناسی ساختگرا بر پایۀ زبانشناسی ساختگرا تحت تأثیر آرای فردینان دو سوسور به وجود آمد و پایۀ بسیاری از مطالعات معنیشناسی قرار گرفت؛ این رویکرد، مطالعۀ روشمند معنی در ساختار متن را در چگونگی معنیدار شدن واحدهای زبانی تبیین میکند. در این روش، ارزش هر واحد زبانی در ارتباط با سایر واحدهای زبانی تعیین میشود و برای بررسیِ معنای هر واحدی باید به همۀ روابط، نظیرِ تقابل معنایی، در تحلیل شبکۀ معنایی توجه کرد. بسامد واحد زبانیِ «نظر» در غزلهای سعدی به منزلۀ متنی ادبی و نقش آن در بررسی سبکشناسانۀ این غزلها، میتواند در ارتباط با چگونگی معنیدار شدن واحد زبانی یاد شده، اهمیت مطالعۀ روشمند آن را در گزیدهای از غزلهای سعدی نشان دهد و روشی در اختیار ما قرار دهد که در پژوهشی جامع، به تحلیل دقیقتری نیز برسیم که درآمدی بر سبکشناسی معنایی غزلیات سعدی باشد. در پژوهش پیشرو با روش تحلیل کیفی، مطالعۀ متن ادبی را در ارتباط با دانش زبانشناسی و سبکشناسی تبیین نموده و سعی کردهایم به دلالتهای معنایی واحد «نظر» در دو حوزۀ معنایی عشق و عرفان بپردازیم و آن را در شبکۀ معنایی منسجمی تحلیل کنیم.