کاوشی در نحوه بکارگیری تمرینات آگاهی انگیزی در آموزش دستور زبان فارسی به غیر فارسی زبانان
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، کرمانشاه، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
3 نویسندۀ مسئول، دکتری زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.30479/jtpsol.2024.19292.1648چکیده
این مقاله به بررسی چگونگی استفاده از تمرینات آگاهی انگیزی در مجموعه کتاب های آموزش زبان فارسی به غیر فارسی زبانان پرداخته است. ضرورت و نحوه تدریس گرامر همواره از مسائل بحث برانگیز در حیطه آموزش زبان دوم بوده است. طرفداران نظریه تحجر (fossilization) و بهینه سازی(fine-tuning) دانش زبانی معتقدند که توجه ویژه به گرامر در حوزه آموزش زبان دوم رشد دانش زبان شناختی یادگیرندگان را به همراه دارد و منجر به تولید جملات خوش ساختی از سوی آنان می شود . در این راستا، سه ساختار گرامری مشترک بین متداولترین مجموعه کتابهای آموزش زبان فارسی در ایران بطور تصادفی انتخاب و بررسی شدند. بر طبق نتایج این بررسی، الگوی اصلی آموزش گرامر در این کتابها روش ارائه- تمرین است که منجر به سطح بالایی از درستی در تولید ساختارهای گرامری می شود. این کتابها روش استنتاجی را دنبال می کنند و به دنبال ایحاد آگاهی انگیزی نیستند. علی رغم اینکه روش استنتاجی باعث سرعت در آموزش میشود و توضیحات دقیقتری را در بر دارد، اما این نکته منفی راترویج میکند که یادگیری گرامر مستلزم تعامل یادگیرندگان با مطالب کتابهای آموزشی نیست. مهمتر اینکه، این کتابها نمیتوانند دو سبک یاد گیری تحلیلی و جامع نگر را پوشش دهند و قدرت تجزیه و تحلیل یادگیرندگان را ارتقا دهند. به همین دلیل، ارتقا آگاهی طراحان کتابهای آموزشی از توانایی های باقوه الگوهای ارائه گرامر ضروری است.