آموزش معکوس زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان مبتنی بر نظریۀ مهارت‌آموزی (مقاله فارسی)

نویسندگان

1 نویسندۀ مسئول، دانشجوی دکتری آموزش زبان فارسی به غیر فارسی‏زبانان، دانشگاه علامه طباطبائی(ره)

2 استاد گروه زبان‌شناسی، دانشگاه علامه طباطبائی(ره)

doi
10.30479/jtpsol.2023.17400.1591
چکیده

در کلاس معکوس، برخلاف کلاس سنتی، دریافت اطلاعات جدید و آموزش، در منزل و انجام تکالیف درسی در کلاس صورت می‌گیرد. در یادگیری معکوس نیز آموزش مستقیم، از فضای آموزش گروهی به فضای آموزش فردی منتقل می‌شود و درنتیجه فضای گروهی در کلاس، تبدیل به محیط آموزشیِ پویا و تعاملی می‌گردد و معلم به­جای ارائه درس در کنار زبان‌آموزان، آن­ها را برای به‌کاربردن مفاهیم و تعامل خلّاقانه با موضوع آموزشی، راهنمایی می‌کند و زبان‌آموزان در فرایند یادگیری فعّال قرار می‌گیرند. در بین نظریه‌های زبان‌دوم‌آموزی، نظریة مهارت‌آموزی، نظریه‌ای کاملاً روان‌شناختی است که ریشه در سه نوع روان‌شناسی رفتارگرا، شناختی و پیوندگرا دارد. این نظریه، اختصاص به زبان‌آموزی ندارد، بلکه برای تبیین فراگیری انواع مهارت‌ها به­طور عام به‌کار گرفته می‌شود. این پژوهش، کیفی و از نوع اقدام‌پژوهی عملی[1] است. هدف پژوهش، بررسی چگونگی اجرای رویکرد معکوس برای آموزش زبان است و  به این دلیل، از بین نظریه‌های زبان‌دوم‌آموزی، نظریة مهارت‌آموزی در نظر گرفته شده است؛ لذا در این پژوهش، با مروری بر پیشینه و مبانی نظری، رویکرد معکوس و قالب نظریه‌ مهارت‌آموزی، همسو شدن این دو رویکرد در اجرای آموزش معکوس زبان فارسی به عرب‌زبانان سطح میانی، به­عنوان یک تجربة زیسته، بیان شده است. یافته‌های پژوهش نشان داد که قالب نظریة مهارت‌آموزی برای اجرای رویکرد معکوس در آموزش زبان مناسب است.[1]. practical action research