بررسی مدل تمایل به برقراری ارتباط براساس عزم و خودِ آرمانی زبان دوم در میان فراگیران فارسی بهعنوان زبان خارجی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان انگلیسی، دانشگاه دامغان
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه گلستان
3 نویسندۀ مسئول، دانشیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی و زبانشناسی، دانشگاه کردستان
doi
10.30479/jtpsol.2022.16425.1561چکیده
بهدلیل نقش کلیدی آن در بهبود توانش ارتباطی فراگیران، تمایل به برقراری ارتباط در حوزهی فراگیری زبان دوم، موردتوجه ویژهای بوده است. در این راستا، تحقیقات زیادی عوامل اثرگذار بر تمایل به برقراری ارتباط در موقعیتهای انگلیسی بهعنوان زبان خارجی را مورد بررسی قرار دادهاند. با این وجود، این سازه، برروی فراگیران زبانهای خارجی دیگر مورد توجه زیادی قرار نگرفته است. بهعنوان تلاشی برای شفافسازی این حیطه تحقیقاتی، پژوهش حاضر به بررسی تأثیرات عزم و خودِ آرمانی زبان دوم بهعنوان عوامل پیشبینیکنندهی تمایل به برقرای ارتباط در میان فراگیران فارسی بهعنوان زبان خارجی پرداخت. بدین منظور، تعداد 153 فراگیر فارسی بهعنوان زبان خارجی، از میان دانشجویان بینالملل دانشگاه کردستان، بهمثابهی شرکتکننده، انتخاب شدند. جمعآوری دادهها با پخش سه پرسشنامهی تمایل به برقراری ارتباط، عزم، و خودِ آرمانی زبان دوم، انجام شد. برای تحلیل دادهها و بررسی مدل ساختاری، از روش مدلِ معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج این تحلیلها بیانگر این بود که هرچند هردو متغیر بهطور معناداری بر تمایل به برقراری ارتباط اثرگذار بودند، تأثیر منحصربه فرد خودِ آرمانی زبان دوم، در میان فراگیران فارسی بهعنوان زبان خارجی، بیشتر از عزم بود. در پایان، پیامدهای این یافتهها موردبحث قرار گرفت. نتایج این تحلیلها بیانگر این بود که هرچند هردو متغیر بهطور معناداری بر تمایل به برقراری ارتباط اثرگذار بودند، تأثیر منحصربه فرد خودِ آرمانی زبان دوم، در میان فراگیران فارسی بهعنوان زبان خارجی، بیشتر از عزم بود. در پایان، پیامدهای این یافتهها موردبحث قرار گرفت.
