فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شبه قاره هند، بویژه کشور پاکستان، در طول تاریخ، یکی از حوزه‌های اصلی نفوذ فرهنگ، ادبیات و زبان فارسی به شمار می‌رفته و مردم این سامان همواره به فرهنگ ایرانی و زبان و ادبیات فارسی علاقه‌مند بوده‌اند. این تعلّق خاطر فرهنگی، موجب اشتیاق عمومی نسبت به فراگیری و به­تبع آن، انباشت تجربه تاریخی در زمینه آموزش زبان و ادبیات فارسی در این منطقه بوده است. در دوران معاصر، بویژه پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز سیاست‌‌های کلان فرهنگی بیش از پیش به تعمیق روابط فرهنگی و گسترش زبان و ادبیات فارسی در این منطقه معطوف گردید و همین امر موجب شد تا آموزش زبان و ادبیات فارسی، رشد بی‌سابقه‌ای در این کشور داشته باشد. با عنایت به این که هرگونه سیاست‌گذاری جدید در این زمینه، نیازمند کسب اطلاعات دقیق از وضعیت کلی آموزش زبان و ادبیات فارسی در این کشور است، این پژوهش با بهره­گیری از روش‌ آمایشی و توصیفی – تحلیلی، کوشیده است تا وضعیت مراکز، روش‌ها، دوره‌ها و منابع آموزش زبان و ادبیات فارسی را در پاکستان بررسی و تحلیل نماید. نتایج حاصل از تحقیق نشان می­دهد که افزون بر مراکز دانشگاهی دولتی و خصوصی، خانه فرهنگ و برخی حوزه‌های علمیه و مؤسسات خصوصی، با استفاده از روش‌های حضوری، مجازی، مکاتبه‌ای و ادبیات‌محور، به امر آموزش زبان و ادبیات فارسی اشتغال دارند و دوره‌های کوتاه‌مدت و بلند مدت خود را با استفاده از منابع تهیه شده در داخل ایران یا در کشور پاکستان (که در متن مقاله به تفصیل معرفی شده ‌است) برگزار می‌نمایند. بررسی‌های آماری نشان می‎دهد که انگیزه‌های فرهنگی در فارسی‌آموزان پاکستانی بیش از سایر عوامل انگیزشی، آن‌ها را به فراگیری زبان فارسی ترغیب می‌کند و بسامد فراگیرانی که تمایل دارند، زبان فارسی را در کشور ایران بیاموزند، به­صورت معناداری بالاتر است.