الگوی به‌کارگیری موسیقی شعر در فرایند فراگیری زبان فارسی

نویسندگان

1 نویسندۀ مسئول، دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش زبان فارسی به غیر فارسی‏ زبانان، دانشگاه اصفهان

2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان

doi
10.30479/jtpsol.2023.18144.1623
چکیده

در آموزش زبان، ابزارها و رویکردهای متعدّدی برای فراگیری و آموزش زبان وجود دارد. یکی از این ابزارها، متون ادبی است. این متون، از دیرباز برای آموزش زبان فارسی در نقاط مختلف جهان در کانون توجه قرار داشته‌اند. ابزار دیگری که گاه برای تسریع یادگیری از آن استفاده شده، موسیقی شعر است. در گذشته و نیز امروز، برای به­خاطر سپردن برخی موضوعات آموزش­پذیر، مباحث آموزشی در قالب نظم به فراگیران آن علوم ارائه می‎شده است. بر این اساس، به نظر می­رسد؛ از یک سو آموزش زبان فارسی از طریق متون ادبی که روشی اثرگذار با سابقۀ طولانی است و از سویی دیگر، استفاده از نظم برای آموزش دانش‌های عام که روشی تسهیل کننده است، می­تواند تأثیر مطلوب بر تسریع و تعمیق یادگیری زبان فارسی داشته باشد. باوجود اهمیت این متون در آموزش زبان، تاکنون نحوۀ استفادۀ بهینه و اثربخش آن‌ها در آموزش زبان مغفول مانده است. این پژوهش، پس از تبیین اهمیت ادبیات و تأثیر موسیقی شعر در آموزش و فراگیری زبان، الگویی برای استفاده از متون نظم ادبی و موسیقی شعر در آموزش زبان فارسی ارائه کرده است. این الگو، بر اساسِ یافته‌های نظری به­دست آمده است و دارای سه رکن اصلی است: نوع موسیقی شعر، مضمون اشعار و مراحل فعالیت‌های رویکرد ارتباطی (پیش از خواندن، هم‌زمان با خواندن و پس از خواندن). این الگو در سه مرحله، فعالیّت‌هایی را برای آموزش زبان فارسی با موسیقی شعر تدوین کرده است که متناسب با دانش زبانی متوسط به بالا می‌باشد.