فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آموزش دستور، از گذشته تاکنون، جزئی تفکیک‌ناپذیر از آموزش زبان دوم بوده است. نگرش‌های مختلفی نسبت به آموزش این مؤلفۀ زبانی وجود دارد. آموزش مستقیم دستور، آموزش معنا بدون تأکید بر دستور و آموزش ترکیبی،[1]سه نگرش اساسی هستند. از سوی دیگر، نحوۀ ارائۀ بازخورد به خطاهای زبان‌آموز نیز یکی دیگر از مسائل مهم در آموزش زبان است که باورها و نگرش زبان‌آموزان در آن مؤثر است. در این پژوهش، نگرش زبانآآ ‌آآموو‌آموزان غیر‌ایرانی بر نحوة دریافت بازخورد و نحوة یادگیری دستور، بین سه ملیّت عراقی، کره‌ای و روسی بررسی شده است. به این منظور، پرسش­نامه‌ای بین فارسی‌آموزان سه ملیّت روس، کره‌ای (کرۀ جنوبی)، عراقی و مدرسانی که برای زبان‌آموزان هرکدام از این سه ملیّت تدریس می‌کنند، پخش و نتایج آن­ها تحلیل شد. طبق نتایج به دست آمده، هم مدرسان و هم زبان‌آموزان معتقدند که یادگیری دستور زبان به یادگیری زبان فارسی کمک می‌کند؛ اما فقط زبان‌آموزان معتقدند که یادگیری دستور، به توانش ارتباطی نیز کمک می‌کند. همچنین به­طور کلی، زبان‌آموزان نسبت به مدرسان، نگرش مثبت‌تری نسبت به آموزش مستقیم دستور دارند. از سوی دیگر، همۀ زبان‌آموزان به­طور کلی تصحیح خطا را نمی‌پسندند (یعنی به صورت مستقیم)؛ اما تمایل دارند که مدرسان آن­ها، خطاهایشان را به‌طور غیر‌مستقیم گوشزد کنند. در این پژوهش، همچنین جزئیاتی دربارۀ اختلاف بین زبان‌آموزان، از ملیّت‌های مختلف، در نگرش نسبت به آموزش دستور و دریافت بازخورد نیز به دست آمد.[1] به معنی تمرکز منطقی بر ساختار بوده که تجلی آن در رویکرد تکلیف‌محور قابل مشاهده است؛ جایی که تمرکز تدریس بر معنا بوده است. با این حال، دستور حذف نمی‌شود و به‌طور منطقی در درس‌ها، پس از بحث و گفت‌وگو در مورد موضوعی خاص، در راستای همان درس توضیح داده می‌شود و تمرین‌هایی برای آن در نظر گرفته می‌شود.