جااندازی باز شکستگی‌های داخل مفصلی استخوان پاشنه (یک روشی متفاوت)

نویسندگان

1 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه

2 دانشگاه علوم پزشکی ارومیه

doi
10.22034/ijos.2020.121240
چکیده

پیش‌زمینه: درمان باز فیکساسیون و شکستگی داخل مفصلی استخوان پاشنه از نظر تکنیکی مشکل است. برای بدست آوردن جااندازی آناتومیک که بتواند محدودیت حرکتی کمتر و نتایج بهتری به دنبال داشته باشد، روش علمی دقیق و مطمئنی لازم است. هدف از این بررسی معرفی تکنیک متفاوتی برای جااندازی باز قطعات شکسته است.مواد و روش‌ها: در یک مرکز آموزشــی درمانـی در ارومیه مطالعـه مقطعــی در سال‌های ۱۳۸۰  و  ۱۳۸۱ بر روی ۶  مرد و یک زن با میانگین سنی  ۷/۷۲±۳۹ (۵۰-۲۶) سال انجام شد. تمام بیماران در پرتونگاری شکستگی فرورفته استخوان پاشنه داشتند و زاویه بوهلر صفر یا منفی بود. با سی‌تی‌اسکن شکستگی‌ها، سه مورد طبقه‌بندی III ساندرز و ۴ نفر نوع IV بودند. جااندازی باز از لاترال و با تکنیک ابداعی انجام پذیرفت. نتایج درمان براساس سیستم امتیازبندی AOFAS از نظر عملکرد با میانگین پیگیری سه سال (۶۰-۱۸ ماه) بررسی شدند.یافته‌ها: میانگین AOFAS برای شکستگی نوع IV نمره ۸۲ (خوب) و برای نوع III نمره ۸۹ (عالی) بود. تمام بیماران از درمان رضایت داشتند و به کار و فعالیت قبل از شکستگی بازگشته بودند.نتیجه‌گیری: جااندازی قطعات شکسته با روش ارائه شده نتیجه درمانی خوبی در شکستگی‌های پیچیده استخوان پاشنه پا بدنبال دارد.