بررسی سطوح مختلف کمآبیاری بر عملکرد و کارایی مصرف آب گیاه استویا (Stevia rebaudiana Bertoni) در محیطهای گلخانه و مزرعه
نویسندگان
1 گروه مهندسی آب، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 گروه مهندسی آب، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
doi
10.22059/ijswr.2020.308735.668716چکیده
ایران با متوسط بارندگی 230 میلیمتر در سال، در زمره مناطق خشک و نیمهخشک جهان طبقهبندی میشود که با بحران آب روبرو است. از آن جا که منابع آبی با کیفیت مطلوب برای آبیاری محصولات در جهان محدود است، لذا استفاده از کمآبیاری به عنوان روشی برای کاهش مصرف آب در آینده امری ضروری است. گیاه استویا بهعنوان گیاهی با اثرات دارویی و ضد دیابت، بومی منطقه کوهستانی آمامبی واقع در مرز برزیل و پاراگوئه است که در ایران در شیراز و اصفهان بهصورت انبوه کشت میشود. گلیکوزیدهای دیترپنی موجود در این گیاه (عامل اصلی ایجاد طعم بسیار شیرین در عصارههای گیاه) تا 300 برابر شیرینتر از شکر میباشند که در صنایع دارویی و غذایی کاربرد دارند. در این پژوهش، به منظور بررسی تاثیر کمآبیاری بر عملکرد محصول استویا، تیمارهای آبیاری شامل 100 (تیمار شاهد) 80، 60 و 40 درصد نیاز آبی گیاه مورد نظر قرار گرفتند. این آزمایش در سه تکرار و در محیط گلخانه و مزرعه در سال های 1395 و 1396 انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد که آستانه تحمل گیاه استویا به کمآبیاری برای جلوگیری از کاهش عملکرد برگ و قند در محیط گلخانه بهترتیب حدود (2/3 و 1/3) و (94/0 و 83/0) و درمزرعه تحقیقاتی (3/3 و 1/3) و (12/1 و 98/0) برابر درصد کمآبیاری در سال اول و دوم کشت میباشد.