ایزوکپنیک بافرینگ و هیپوکپنیک بیش تهویه ای در رشته های مختلف ورزشی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد فیزیک، مدرس دانشگاه کردستان،کردستان،ایران

2 مدیر مرکز سنجش و توسعه آمادگی جسمانی آکادمی ملی المپیک،تهران،ایران

3 استادیار ،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه کردستان، کردستان، ایران

4 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی،دانشگاه مازندران، مازندران، ایران

doi
10.22080/jaep.2015.920
چکیده

سابقه و هدف: در آزمون­های ورزشی فزاینده پس از تعیین آستانه­های تنفسی اول و دوم، فاصله بین دو آستانه به عنوان مرحله" ایزوکپنیک بافرینگ" (ایزو) و از آستانه تنفسی دوم تا پایان آزمون به عنوان مرحله" هیپوکپنیک بیش تهویه­ای" (هیپو) در نظر گرفته می­شود. هدف تحقیق حاضر مقایسه مراحل ایزو و هیپو در ورزشکاران نخبه سه رشته ورزشی دو استقامت، کشتی و فوتبال بود. مواد و روش­ ها: میزان اکسیژن مصرفی، دی اکسیدکربن دفع شده، تهویه تنفسی و ضربان قلب 30 ورزشکار نخبه رشته­های مذکور ضمن انجام آزمون فزاینده توسط گازآنالایزر اندازه­گیری و با استفاده از نرم افزار ریاضیMatmatica  گراف­های مربوطه ترسیم گردید. یافته­ ها: آزمون آنالیز واریانس یک سویه و تعقیبی HSD تفاوت معنی­دار (05/0 P ≤)  بین مرحله ایزوی گروه کشتی­گیر با دو گروه دیگر را نشان داد. 30% کل زمان آزمون گروه کشتی­گیر به مرحله ایزو اختصاص یافت اما در گروه­های دیگر این بخش 20% کل زمان آزمون بود. در بخش هیپوی آزمودنی­ها تفاوت معنی­داری بین گروهها مشاهده نشد. بحث و نتیجه­ گیری: یافته­های تحقیق حاکی از برتری نسبی ورزشکاران رشته­های ورزشی فوتبال و دو استقامت در تامین انرژی از مسیرهای هوازی در مقایسه با کشتی­گیران و توسعه یافتگی مرحله ایزو در کشتی گیران بود. یافته­های تحقیق می­تواند در هدف­گذاری تمرینات تخصصی ورزشکاران رشته­های مزبور مورد استفاده قرار گیرد.