ایزوکپنیک بافرینگ و هیپوکپنیک بیش تهویه ای در رشته های مختلف ورزشی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد فیزیک، مدرس دانشگاه کردستان،کردستان،ایران
2 مدیر مرکز سنجش و توسعه آمادگی جسمانی آکادمی ملی المپیک،تهران،ایران
3 استادیار ،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه کردستان، کردستان، ایران
4 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی،دانشگاه مازندران، مازندران، ایران
doi
10.22080/jaep.2015.920چکیده
سابقه و هدف: در آزمونهای ورزشی فزاینده پس از تعیین آستانههای تنفسی اول و دوم، فاصله بین دو آستانه به عنوان مرحله" ایزوکپنیک بافرینگ" (ایزو) و از آستانه تنفسی دوم تا پایان آزمون به عنوان مرحله" هیپوکپنیک بیش تهویهای" (هیپو) در نظر گرفته میشود. هدف تحقیق حاضر مقایسه مراحل ایزو و هیپو در ورزشکاران نخبه سه رشته ورزشی دو استقامت، کشتی و فوتبال بود. مواد و روش ها: میزان اکسیژن مصرفی، دی اکسیدکربن دفع شده، تهویه تنفسی و ضربان قلب 30 ورزشکار نخبه رشتههای مذکور ضمن انجام آزمون فزاینده توسط گازآنالایزر اندازهگیری و با استفاده از نرم افزار ریاضیMatmatica گرافهای مربوطه ترسیم گردید. یافته ها: آزمون آنالیز واریانس یک سویه و تعقیبی HSD تفاوت معنیدار (05/0 P ≤) بین مرحله ایزوی گروه کشتیگیر با دو گروه دیگر را نشان داد. 30% کل زمان آزمون گروه کشتیگیر به مرحله ایزو اختصاص یافت اما در گروههای دیگر این بخش 20% کل زمان آزمون بود. در بخش هیپوی آزمودنیها تفاوت معنیداری بین گروهها مشاهده نشد. بحث و نتیجه گیری: یافتههای تحقیق حاکی از برتری نسبی ورزشکاران رشتههای ورزشی فوتبال و دو استقامت در تامین انرژی از مسیرهای هوازی در مقایسه با کشتیگیران و توسعه یافتگی مرحله ایزو در کشتی گیران بود. یافتههای تحقیق میتواند در هدفگذاری تمرینات تخصصی ورزشکاران رشتههای مزبور مورد استفاده قرار گیرد.