آموزش زبان فارسی به‌ غیرایرانیان: نگرش مدرّسان درباره به‌کارگیری متون ادبی

نویسندگان

1 دانشیار آموزش زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)(نویسندة مسئول)

2 کارشناس ارشد آموزش زبان فارسی به غیرفارسی ‌زبانان، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)

doi
10.22075/jlrs.2020.19107.1609
چکیده

همان­گونه که نگرش‌های درونی ما بر رفتارمان اثر می‌گذارد، نگرش‌های آموزشی ما نیز بر رفتارهای کلاسی‌مان، از جمله انتخاب محتوای آموزشی درسی تأثیرگذار است. یکی از موضوعات مطرح در آموزش‌کاوی‌ زبان فارسی، بهره‌گیری از متون ادبی در کلاس‌های فارسی‌آموزان غیرایرانی است. این پژوهش به بررسی نگرش مدرّسان دربارة به‌کارگیری متون ادبی در آموزش زبان فارسی به ‌غیرفارسی‌زبانان می‌پردازد. برای این کار، از پرسش‌نامه‌ای حاوی 45 پرسش استفاده شد. شرکت‌کنندگان در این نظرسنجی 26 نفر از مدرّسان مرکز آموزش زبان فارسی به ‌غیرفارسی‌زبانان بودند. نتایج به‌دست‌آمده از اطلاعات پرسش‌نامه‌‌ها حاکی از آن بود که در مجموع، از نظر مدرّسان، استفاده از متون ادبی در آموزش زبان فارسی به ‌غیرفارسی‌زبانان دارای نقش مثبت و معنی‌دار است. از یافته‌ها چنین برمی‌آید که واژه‌ها و نمادهای به‌کاررفته در متون ادبی برای فارسی‌آموزان دشوار است. برای یادگیری مهارت‌های زبانی، از جمله گفتاری، نوشتاری و شنیداری ناکارآمد هستند؛ امّا مهارت خوانش و گنجینة واژگانی را بهبود می‌بخشند. از دیدگاه مدرّسان، محیط‌های فرهنگی و اجتماعی در متون ادبی برای فارسی‌آموزان ناآشنا و شناسایی نمادهای فرهنگی به‌کار‌رفته در متون ادبی فارسی دشوار است؛ امّا به شناخت هنجارهای فرهنگی، آداب و رسوم کشور ما منجر می‌گردد. مدرّسان، داستان‌گویی را در اولویت برای استفاده در کلاس قرار می‌دهند. همچنین یافته‌های جانبی نشان می‌دهد جنس، سن، مدرک تحصیلی و سابقة تدریس مدرّسان، تأثیری بر نگرش آنان دربارة نقش متون ادبی درآموزش زبان فارسی ندارد.