اعتبارسنجی پرسشنامه انگیزه یادگیری زبان فارسی به عنوان زبان دوم (مقاله علمی پژوهشی)

نویسندگان

1 نویسنده‌ی مسئول، دانشیار گروه زبان‏شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد

2 دکتری زبان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد

3 دانشیار گروه آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)

4 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی و گروه زبانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.30479/jtpsol.2020.9935.1421
چکیده

با تغییرات در حوزه­ی یادگیری زبان دوم، علاقه­ی روزافزون به انجام تحقیقات انگیزشی مرتبط با کلاس­های زبان دوم و خارجی، گسترش یافته است. با این حال، تاکنون پژوهش علمی­ای درخصوص بررسی عوامل تأثیرگذار بر انگیزه‌ی یادگیری زبان فارسی (به عنوان زبان خارجی/ دوم) در میان فارسی­آموزان غیرایرانی انجام نشده است. در این پژوهش، نخست بر اساس مدل سیستم­های خودانگیزشی دورنی (2005)، و پژوهش­های گاردنر و لامبرت (1972)، کلمنت (1980)، تاگوچی (2010)، پاپی (2010)، و ماگید (2011)، پیرامون انگیزش زبان­آموزان، پرسش­نامه­ای 16 مؤلفه­ای شامل 92 گویه برای فارسی­آموزان آماده­سازی گردید. سپس، 300 فارسی­آموز زن و مرد، با ملیت­های مختلف (و در بازه‌ی سنی 18-50 سال) از مراکز آموزش زبان فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه بین­المللی امام خمینی (ره) در قزوین، و دانشگاه علوم پزشکی تهران به سؤالات پرسشنامه پاسخ دادند. در نهایت، روایی و پایایی پرسشنامه با استفاده از نرم افزار پی‌ال‌اس مورد بررسی قرار گرفت. به منظور بررسی پایایی از سه معیار ضریب آلفای کرونباخ، ضریب پایایی ترکیبی و ضرایب بارهای عاملی استفاده شد و نتایح نشان داد که همه‌ی سازه­ها از پایایی قابل قبولی برخوردار هستتد. همچنین روایی همگرایی قابل قبولی برای پرسشنامه­ به دست آمد. با روش فورنل و لارکر روایی واگرایی پرسشنامه نیز مورد تأیید قرار گرفت. از آماره‌ی تی نیز به عنوان معیاری جهت بررسی معنی­داری سؤالات مربوط به هر سازه استفاده شد. و از آنجایی که این مقدار برای تمامی سؤالات آماره‌ی تی بیش از 1.96 می­باشد، نشان از مطلوب بودن سؤالات و در مجموع برازش مناسب مدل ساختاری است.