اعتبارسنجی پرسشنامه انگیزه یادگیری زبان فارسی به عنوان زبان دوم (مقاله علمی پژوهشی)
نویسندگان
1 نویسندهی مسئول، دانشیار گروه زبانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد
2 دکتری زبان شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشیار گروه آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)
4 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی و گروه زبانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.30479/jtpsol.2020.9935.1421چکیده
با تغییرات در حوزهی یادگیری زبان دوم، علاقهی روزافزون به انجام تحقیقات انگیزشی مرتبط با کلاسهای زبان دوم و خارجی، گسترش یافته است. با این حال، تاکنون پژوهش علمیای درخصوص بررسی عوامل تأثیرگذار بر انگیزهی یادگیری زبان فارسی (به عنوان زبان خارجی/ دوم) در میان فارسیآموزان غیرایرانی انجام نشده است. در این پژوهش، نخست بر اساس مدل سیستمهای خودانگیزشی دورنی (2005)، و پژوهشهای گاردنر و لامبرت (1972)، کلمنت (1980)، تاگوچی (2010)، پاپی (2010)، و ماگید (2011)، پیرامون انگیزش زبانآموزان، پرسشنامهای 16 مؤلفهای شامل 92 گویه برای فارسیآموزان آمادهسازی گردید. سپس، 300 فارسیآموز زن و مرد، با ملیتهای مختلف (و در بازهی سنی 18-50 سال) از مراکز آموزش زبان فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره) در قزوین، و دانشگاه علوم پزشکی تهران به سؤالات پرسشنامه پاسخ دادند. در نهایت، روایی و پایایی پرسشنامه با استفاده از نرم افزار پیالاس مورد بررسی قرار گرفت. به منظور بررسی پایایی از سه معیار ضریب آلفای کرونباخ، ضریب پایایی ترکیبی و ضرایب بارهای عاملی استفاده شد و نتایح نشان داد که همهی سازهها از پایایی قابل قبولی برخوردار هستتد. همچنین روایی همگرایی قابل قبولی برای پرسشنامه به دست آمد. با روش فورنل و لارکر روایی واگرایی پرسشنامه نیز مورد تأیید قرار گرفت. از آمارهی تی نیز به عنوان معیاری جهت بررسی معنیداری سؤالات مربوط به هر سازه استفاده شد. و از آنجایی که این مقدار برای تمامی سؤالات آمارهی تی بیش از 1.96 میباشد، نشان از مطلوب بودن سؤالات و در مجموع برازش مناسب مدل ساختاری است.