سبک‌شناسی کاربرد منادا در مثنوی‌ معنوی و دفتر هفتم منسوب به مولانا

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی (نویسندة مسئول)

2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه خوارزمی

doi
10.22075/jlrs.2020.20742.1735
چکیده

در میان آثاری که به مولانا نسبت داده‌‌‌‌اند، دفتر ‌هفتم شهرت و اهمیتی بیشتردارد. پژوهش حاضر به بررسی یکی از ویژگی‌های سبکی پرکاربرد در مثنوی و دفتر هفتم می‌پردازد.با توجه به کاربرد گستردۀ منادا درمثنوی و دفتر‌ هفتم و همچنین انتساب این دفتر به مولانا، پژوهش حاضر به مقایسۀ سبکی خطاب‌ها، تشابهات و تفاوت‌‌های دو اثر در کاربرد منادا پرداخته است. از آنجا که جمله‌های ندایی، جمله‌هایی گفت‌وگومحور هستند، کاربرد متفاوت خطاب‌های شاعر، کمک شایانی در شناسایی دیدگاه‌ها، نگرش و سبک فردی خواهد داشت. نتایج حاصل از پژوهش، گویای آن است که مولانا با استفاده از شیوه‌های بلاغی و ابزارهای ادبی، موفقیت بیشتری در ایجاد ارتباط با مخاطب و القای پیام خود حاصل کرده و سرایندة دفتر هفتم با وجود تلاش در نظیره‌گویی، توفیقی چشمگیر در این مسیر به دست نیاورده است.