فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش ارائه روشی بر مبنای الگوریتم­های جهانی و تجربی جهت برآورد رطوبت نسبی در استان سیستان و بلوچستان است. بدین منظور از تصاویر ترا مودیس و از محصولات (MOD05, MOD07) مربوط به بازده زمانی 10 ساله (1 ژانویه 2009 تا 31 دسامبر 2018) در شرایط بدون ابر به‌عنوان داده­های منتخب استفاده شد. برای اعتبار سنجی لایه­های به‌دست‌آمده (دمای نزدیک سطح زمین، فشار سطح زمین، آب قابل بارش TPW و رطوبت نسبی)، داده­های ایستگاه زمینی و رادیوساند مورداستفاده قرار گرفت. مقدار R2 و REMS لایه‌های ثبت‌شده از سنجنده و داده­های زمینی قابل‌ قبول بودند و داده­های سنجده هم‌خوانی مناسبی با اندازه­گیری­های ایستگاه­های زمینی داشتند. نتایج به‌دست‌آمده حاکی از این هستند که عامل ارتفاع نقش تعیین‌کننده‌ای در فرا سنج دما دارد. حداقل مقدار آب قابل بارش، 6 میلی­متر در مناطق خاش، میر جاوه و سراوان در فصل سرد سال و حداکثر آن با 49 میلی­متر در مناطق ساحلی در فصل گرم سال ثبت‌شده است. میزان متوسط رطوبت نسبی در فصل سرد سال در کل استان در حالت تعادل قرار دارد ولی در فصل گرم سال از حالت تعادل خارج می‌شود که در سواحل دریای عمان بالای 60 درصد و در مرکز استان (خاش، میر جاوه و زاهدان) کمتر از 10 درصد است.