فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

صحنه به­‌عنوان یک تکنیک ادبی جایگاه ویژه­‌ای در داستان­نویسی و تفسیر آن دارد. در این نوشته، با ارائۀ یک مثال مستخرج از یک رمان فارسی، نشان دادیم که صحنه­پردازی تنها محدود به ادبیات غرب نیست و ادبیات فارسی نیز شواهد زیادی از آن ارائه می­‌دهد. در ادامه، با اعمال نظریات استفان لوژکین بر یک متن منتخب از ژرمینال امیل زولا، تلاش کردیم در عین تبیین معنایی که صحنۀ موردنظر می­‌تواند برای خواننده داشته باشد ملاحظاتی بر برداشتی که نظریه­‌پرداز از این مفهوم دارد بیفزاییم. بااین­‌حال، این واقعیت را نیز از نظر دور نداشتیم که هر متن خاصِّ خود و آفرینندۀ خود است، امری که موجب شد باوجود نزدیکی محتوایی دو متن به یکدیگر، از هرگونه مطالعه تطبیقی بین آن دو خودداری کنیم. همچنان­که در طول کار و به­‌خصوص در بخش پایانی تحلیل­‌ها دیدیم، معنا در صحنه زائیدۀ تأثیر عاطفی­ است که تماشای آن بر خواننده، که حالا نقش بیننده را پذیرفته، دارد. این تأثیر درمورد خاص زولا برآمده از مجموع ه­ای از عوامل است که متعلق به نوشتار او می­باشد. از جملۀ آنها می­‌توان به تصاویر امپرسیونیستی، نمادگرایی و خلق اشکال تلفیقی که از مشخصه­‌های زیبایی­ شناسی حماسی نویسنده است اشاره کرد.