مقایسه تأثیر دماهای گرماکافت و مواد فعالساز بر ویژگی بیوچارهای اصلاح شده
نویسندگان
1 گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
2 گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
3 گروه علوم خاک دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
4 گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
doi
10.22059/ijswr.2020.291647.668376چکیده
پسماندهای کشاورزی بهدلیل در دسترس بودن و ارزان بودن، پیشساز مناسبی برای تولید کربن فعال هستند. بهمنظور بررسی تأثیر نوع ماده فعالساز، دمای فعالسازی و نوع بیوچار بر خصوصیات بیوچارهای اصلاحی، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی و با سه تکرار انجام شد. فاکتورهای آزمایش شامل چهار نوع ماده فعالسازی (CaCl2، ZnCl2 و H3PO4 20% و H3PO4 50%) و سه نوع بیوچار تولید شده از ضایعات آلی (کاه و کلش گندم، پوست سخت بادام و گردو) و دو دمای فعالسازی (300 و 500 درجه سلسیوس) بودند. همچنین تیمار شاهد شامل بیوچارهای بدون تلقیح با ماده فعالسازی و حرارت دیده در دمای 300 و 500 درجه سلسیوس بود. نتایج نشان دادند که بیشترین میزان CEC مربوط به بیوچارهای اصلاح شده با H3PO4 20% و H3PO4 50% در هر دو دمای فعالسازی 300 و 500 درجه سلسیوس بود. حداکثر میزان pH و EC مربوط به بیوچارهای اصلاح شده با CaCl2 در هر دو دمای فعالسازی 300 و 500 درجه سلسیوس بود. بیشترین میزان عملکرد از بیوچارهای اصلاح شده در دمای فعالسازی 300 درجه سلسیوس بهدست آمد. بیشترین میزان کربن آلی (OC) و نیتروژن از بیوچارهای اصلاح شده در دمای فعالسازی 300 درجه سلسیوس بهترتیب با مواد فعالساز H3PO4 (20 و %50) و ZnCl2 حاصل شدند. حداکثر میزان C/N مربوط به بیوچارهای اصلاح شده با H3PO4 20% و H3PO4 50% در دمای فعالسازی 300 درجه سلسیوس بود. با توجه به نتایج، بهترین تیمار برای تولید بیوچارهای اصلاح شده بهمنظور ذخیره کربن در خاک و جذب آلایندهها از خاک، ماده فعالساز H3PO4 (20 و %50) و دمای فعالسازی ˚C300 است.
