مقایسه‏ ی آموزش سنتی الفبای زبان فارسی و آموزش براساس الفبای آوانگاری و تأثیر آن بر مهارت خواندن غیرفارسی زبانان بزرگسال

نویسندگان

1 دانشیار گروه زبانشناسی، دانشگاه اصفهان.

2 نویسنده ی مسئول، دانش آموخته‏ ی آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان، دانشگاه اصفهان.

3 دانشیار گروه زبان انگلیسی، دانشگاه اصفهان.

doi
10.30479/jtpsol.2019.9291.1419
چکیده

آموزش زبان‌های خارجی از مهمترین موضوعاتی است که به دلیل نیاز بشر به ارتباط با دیگر جوامع روزبه‌روز اهمیت بیشتری یافته است. جامعه­ی ایران نیز با توجه به موقعیت دینی‌، تجاری‌ و ادبی خود مورد توجه بسیاری از جوامع قرار گرفته و افراد زیادی با اهداف مختلف، اقدام به فراگیری زبان فارسی می‌کنند. پژوهش حاضر به مقایسه­­ی تأثیر آموزش سنتی الفبای فارسی و آموزش بر اساس اصول فونیکس[1] بر مهارت خواندن غیرفارسی‌زبانان می‌پردازد. هدف از انجام این پژوهش‌، یافتن شیوه­ی‌ آموزشی مناسب برای آموزش الفبای زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان و تهیه و تدوین مطالب درسی بر اساس آن روش است. شرکت کنندگان در این پژوهش 8 نفر زبان­آموز چینی در شرکت گروه معدنی طبس در رده‌­ی سنی 24 تا 31 سال بودند که به دو گروه کنترل و آزمایش تقسیم شدند. الفبای زبان فارسی برای گروه کنترل به روش سنتی و برای گروه آزمایش بر اساس روش فونیکس آموزش داده شد. به­منظور بررسی وجود تفاوت معنادار بین گروه کنترل و آزمایش و تحلیل آماری داده‌ها از نرم­افزار اس­پی­اس­اس و آزمون تی- تست استفاده شد. نتیجه پژوهش نشان داد که آموزش الفبا بر اساس روش فونیکس در مقایسه با روش سنتی بر مهارت خواندن کلمات و درک مطلب به صورت معناداری موفق­تر بوده است. [1]