فرآیندهای صداداری و بی صدایی در کودکان فارسی زبان با رشد واجی عادی و با اختلال
نویسندگان
1 نویسنده ی مسئول، استادیارگروه آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره)
doi
10.30479/jtpsol.2019.8667.1367چکیده
فرآیندهای واجی، مانند واکدارشدگی و واکرفتگی، که در گفتار کودک رخ میدهد، یکی از عوامل اصلی متمایز کنندهی گفتار کودک و بزرگسال است. مطالعهی حاضر به بررسی و مقایسهی خطاهای ناشی از فرآیندهای واکدارشدگی و واکرفتگی در کودکان فارسیزبان با رشد واجی عادی و با اختلال واجی میپردازد. همچنین، این تحقیق خطاهای واکدارشدگی و واکرفتگی کودکان فارسیزبان عادی را با خطاهای کودکانی که به زبانهای دیگر سخن میگویند، مقایسه میکند. پنج کودک با رشد واجی عادی (2 تا 4 سال) و پنج کودک با اختلال واجی (4 تا 6 سال) در این مطالعه مقطعی شرکت کردند. کودکان عادی از مهدکودکها و کودکان با اختلال از کلینیکهای گفتار درمانی به روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. خطاهای واکدارشدگی و واکرفتگی کودکان با استفاده از آزمون «نامگذاری تصویر» که شامل 133 تصویر بود، گردآوری شد. نتایج یافتهها نشان داد که در هر دو گروه از کودکان خطاهای واکرفتگی بیشتر از خطاهای واکدارشدگی است. همچنین، فرآیند واکدارشدگی در آغاز و میان واژه در هر دو گروه دیده شده است؛ اما فرآیندهای واکرفتگی در میان واژه و واکدارشدگی در پایان واژه فقط در کودکان با اختلال واجی ملاحظه شده است. تحلیل نتایج در چارچوب نظریهی بهینگی نشان داد که تفاوتهای موجود در فرآیندهای واکدارشدگی و واکرفتگی بین کودکان با رشد واجی عادی و با اختلال واجی، بهدلیل ردهبندی متفاوت محدودیتهای وفاداری و نشانداری در دستور زیر بنایی آنان است. همچنین شباهتهایی در فرآیندهای واکدارشدگی و واکرفتگی بین کودکان فارسی زبان و کودکانی که به دیگر زبانها سخن میگویند نیز دیده شده است.