سیر و تطوّر ردیف در قالب مثنوی برحسب نوع ادبی
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، جیرفت، ایران
doi
10.22075/jlrs.2019.14227.1163چکیده
قالب مثنوی را از منظر جنبههای موسیقایی متفاوت از قوالبی مثل غزل و قصیده میدانند. یکی از تفاوتهایی که برخی علمای بلاغت در این زمینه مطرح کردهاند، گرایش کمتر شاعران به کاربرد ردیف در این قالب، نسبت به قوالب دیگر شعری است. تحقیق پیش رو تلاش دارد ردیف را در این قالب مورد بررسی قرار دهد. از آنجا که ممکن است عواملی چون نوع ادبی، دورههای مختلف شعر فارسی و بخشهای توصیفی یا روایی منظومه، در میزان استفاده از این عنصر نقش داشته باشد، این تحقیق، کاربرد ردیف را در نوع ادبی عرفان و زهد (حدیقهالحقیقه، رحیقالتحقیق، مخزنالاسرار نظامی) و غنایی (ورقه و گلشاه، ویس و رامین، لیلی و مجنون) و با توجه به مؤلّفههای مذکور، با تأکید بر هزار بیت از هریک از منظومهها بررسی کرده است. این تحقیق نشان میدهد میزان کاربرد ردیف در مثنوی نیز همانند قوالب دیگر، به مرور افزایش یافته است. علاوه بر آن میان اشعار روایی و غیرروایی در کاربرد ردیف، تفاوتی محسوس وجود ندارد؛ امّا توزیع ردیف، در بخشهای مختلف یک منظومه، یکسان نیست. در انواع مختلف ادبی، میزان بهکارگیری ردیف، متفاوت است و برخلاف تصوّر اولیه، منظومههای غنایی، کمتر از عرفانی، از ردیف بهره بردهاند.