تهیه نقشه آرسنیک در خاکهای استان آذربایجان شرقی و بررسی امکان کنترل آزادسازی آن (مطالعه موردی شهرستان هشترود)
نویسندگان
1 گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناورزی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 بخش آزمایشگاه ها، موسسه تحقیقات خاک و آب، کرج، ایران
3 گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناورزی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
4 گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده مهندسی و فناورزی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22059/ijswr.2020.299653.668548چکیده
آرسنیک عنصری سمی بوده و سطوح افزایشیافته آن در منابع آب و خاک مشکلات متعددی را برای مردم شهرستان هشترود به وجود آورده است. فقدان اطلاعات در مورد وضعیت خاک منطقه به آرسنیک باعث شد تا تحقیق حاضر با هدف بررسی غلظت و پراکنش آرسنیک در خاکهای منطقه هشترود و بررسی امکان کنترل آزادسازی آن طراحی و اجرا شود. به این منظور 53 نمونه خاک سطحی از منطقه جمعآوری و غلظت آرسنیک کل آنها اندازهگیری و نقشه پراکنش غلظت آرسنیک تهیه شد. بهمنظور بررسی امکان کاربرد مواد اصلاحی برای کاهش آزادسازی آرسنیک، پنج نمونه خاک آلوده انتخاب و مواد اصلاحی گچ و هیدروکسید آهن هر کدام در سه سطح به آنها افزوده شد. نتایج نشان داد که خاکهای منطقه آلوده به آرسنیک هستند؛ بهطوریکه میانگین غلظت آرسنیک در کل خاکهای مورد مطالعه 36/49 میلیگرم بر کیلوگرم بود اما بیش از 80 درصد خاکهای مورد مطالعه غلظتی کمتر از حد مجاز داشتند. خاکهای کشاورزی روستاهای قوپوز و قزللو بیشترین مقدار آلودگی به آرسنیک را داشتند. کاربرد هیدروکسید آهن باعث کاهش معنیدار آزادسازی آرسنیک در خاکهای مختلف شد؛ بهطوریکه کاربرد 10 تن در هکتار هیدروکسید آهن به ترتیب 5/64، 4/82، 7/83، 9/98 و 100 درصد مقدار آرسنیک محلول را در خاکهای 1، 2، 3، 4 و 5 کاهش داد و افزایش سطح کاربرد در این مطالعه باعث کاهش شدیدتر آزادسازی آرسنیک شد. بهطور مشابه گچ نیز باعث کاهش معنیدار آزادسازی آرسنیک شد و آزادسازی کمتر آرسنیک با افزایش کاربرد گچ مشاهده شد. در مقایسه با گچ، هیدروکسید آهن ماده اصلاحی بسیار مؤثرتر و مناسبتری میباشد.