تبیین ضریب وزنی برای محدودیت شوری در مفهوم گنجایش جمعی آب (IWC)

نویسندگان

1 مهندسی علوم خاک، دانشکده مهندسی و فناوری، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج

2 گروه مهندسی علوم خاک، دانشکده مهندسی و فناوری، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج

3 گروه مهندسی علوم خاک، دانشکده مهندسی و فناوری، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج ، ایران

4 گروه مهندسی علوم خاک، دانشکده مهندسی و فناوری، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج ، ایران

doi
10.22059/ijswr.2020.296605.668484
چکیده

 هدف از این پژوهش، ارائه یک ضریب وزنی جهت لحاظ­کردن محدودیت شوری در جذب آب توسط گیاه (ωsi) برای مفهوم گنجایش جمعی آب خاک (IWC) می‌باشد. این آزمایش در شرایط گلخانه و شامل کشت گیاه ذرت در دو نوع خاک، سه سطح شوری (5/1، 4 و 8 دسی­‌زیمنس بر متر) و سه تکرار می‌باشد. پس از استقرار کامل گیاهان، همه گلدان‌ها با شوری مشخص به طور پیوسته آبیاری شدند. مقادیر تعرق، از اختلاف مقادیر آبیاری، وزن گلدان‌ها و مقادیر آب زهکشی­شده در زمان‌های مختلف به­ دست آمد. تعرق تجمعی در هر زمان محاسبه و در برابر شوری آب زهکشی در همان زمان ترسیم شد. سپس با استفاده از مشتق عددی منحنی‌های تعرق تجمعی، منحنی شدت تعرق به ­دست آمد. با برازش یک مدل لگاریتمی و نسبی­سازی آن‌ها، تأثیر محدودیت شوری بر تعرق محاسبه و به ‌عنوان یک ضریب وزنی جدید شوری پیشنهاد شد. نتایج حاصل از ωsi به‌دست‌آمده نشان داد که جذب آب نسبی با افزایش شوری به صورت لگاریتمی کاهش می‌یابد و حدود تحمل به شوری گیاه ذرت در خاک‌های با خصوصیات مختلف، متفاوت است و نمی‌‌توان یک مقدار ثابت را به عنوان حد تحمل به شوری گزارش نمود.