طراحی الگوی اصول و فنون مذاکره بر مبنای آموزه‌های نهج‌البلاغه

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران

2 دانشجوی دکتری مدیریت بازرگانی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان. گیلان، ایران

3 کارشناس ارشد بازرگانی بین‌الملل. دانشگاه ایلام. ایلام، ایرا

doi
10.22034/MIU.2023.25.245
چکیده

هدف: مذاکره ابزاری مدیریتی است که برای موفقیت در محیط کسب‌‌وکار امروزی اهمیت زیادی دارد. هدف از مذاکره در آموزه‌های دینی، برون‌رفت از منازعات و کناره‌کیری از فضای اختلافات است؛ البته اگر حداکثر منافع طرفین تأمین شود و از مقاصد اصلی، در فضایی که سخن از عالم اسلام و منافع جامعۀ اسلامی است، غفلت نشود. در جمهوری اسلامی ایران نیاز است که برای تعیین اصول و فنون مذاکره، از منابع اسلامی استفاده شود؛ بنابر این، هدف پژوهش حاضر، شناساسی مؤلفه‌های اصول و فنون مذاکره، مبتنی بر بیانات امام علی(ع) در نهج‌البلاغه بود. روش: در این پژوهش با استفاده از رویکرد تحلیل مضمون، متن شریف نهج‌البلاغه با استدلال و منطق، بررسی شد و اصول و فنون مذاکره، تعیین و برای اجرا شناسه‌گذاری شد. یافته‌ها: در مجموع، 142 شناسه در قالب 31 مضمون پایه و هفت مضمون سازمان‌دهنده (برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری عقلایی، فرهنگ سازمانی، مسئولیت‌پذیری، پاسخگویی، ارتباطات سازمانی و عدالت‌محوری) به دست آمد و در نهایت، همۀ مضامین ذیل مضمون فراگیر اصول و فنون مذاکرۀ مبتنی بر بیانات امام علی(ع) در نهج‌البلاغه قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: تقریباً تمامی تعاملات سازمانی نیازمند سطحی از اصول و فنون مذاکره است و مذاکره‌کنندگان ماهر در کسب‌وکار، دارایی‌هایی ارزشمند تلقی می‌شوند که قادرند عملکرد مالی، ارتباط با مشتریان و رضایت و رفاه کارکنان را بهبود بخشند.