بررسی رابطه برنامهریزی شهری و شهرسازی بااحساس امنیت شهروندان؛ مطالعه موردی معابر شهر رشت در راستای ارائه مدلی کاربردی برای ایران
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیای سیاسی، واحد گرمسار، دانشگاه آزاد اسلامی، گرمسار، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار جغرافیای سیاسی، واحد گرمسار، دانشگاه آزاد اسلامی، گرمسار، ایران
doi
چکیده
به طور کلی حفظ و ارتقاء احساس امنیت شهروندان بایستی یکی از مهمترین اهداف برنامهریزی شهری و شهرسازی تلقی شود. عوامل بسیاری در نیل به این هدف تأثیرگذارند که یک از مهمترین این عوامل بحث معابر شهری است. هدف این مقاله بررسی رابطه برنامهریزی شهری و شهرسازی بااحساس امنیت شهروندان با تأکید بر معابر شهر رشت است. سؤال اصلی مقاله این است که معابر شهری به عنوان یکی از اجزای مهم برنامهریزی شهری و شهرسازی در همه شهرها و به خصوص شهرستان رشت چه تأثیری بر احساس امنیت شهروندان گذاشتهاند؟ این مقاله با بررسی معابر شهری در دو دسته خیابانهای اصلی و پیادهروها سعی میکند به اثبات رابطه آن با احساس امنیت شهروندان بپردازد. نتایج این مقاله نشانی میدهد که با گذشت زمان تناسب بین جمعیت شهری و معابر شهری رشت (پیادهروها و خیابانها) بر هم خورده است به نحوی که مشکلاتی از جمله معضل ترافیک و ضعف حمل و نقل عمومی و نیز ضعف مدیریت بحران در حوادث غیر مترقبه و نیز مشکلات زیست محیطی را در شهرستان به دنبال داشته که در آینده تشدید خواهد شد و برهم کنش همه این کنشها و واکنشها افت سطح احساس امنیت شهروندان این شهر است. با توجه به این مقدمه در این مقاله سعی خواهد شد با استفاده از ترکیبی از روشهای کیفی و کتابخانهای و نیز نظرسنجی و مصاحبه با صاحبنظران و اساتید حوزه جغرافیا و شهرسازی و نیز شهروندان شهر رشت نقش برنامهریزی شهری و شهرسازی با تأکید بر معابر را در احساس امنیت شهروندان به طور کلی و به ویژه شهر رشت تحلیل و اندازهگیری نمائیم.