مقایسه ویژگی ساختاری، آنتروپومتریک و فیزیولوژیک بازیکنان زبده و مبتدی تنیس روی میز

نویسندگان

1 کارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی

doi
چکیده

مقدمه: ویژگی‌های فیزیولوژیک، ساختاری و انتروپومتریک بازیکنان، عوامل مهم در رشته تنیس روی میز هستند که تأثیر قابل توجهی بر ارتقای عملکرد ورزشی در ورزشکاران زبده‌دارند. هدف‌این پژوهش، مقایسة‌این ویژگی‌ها در بازیکنان تیم ملّی تنیس روی میز‌ایران و ورزشکاران مبتدی است. مواد و روش‌ها: ‌این پژوهش بر روی دو گروه 20 نفری انجام گرفت. گروه زبده بازیکنان تنیس روی میز تیم ملّی بزرگسالان بودند و گروه مبتدی دانشجویانی از 5 کلاس‌ تربیت بدنی در سه دانشگاه تهران بودند. متغیّر‌های تحقیق شامل ویژگی‌های فیزیولوژیک (ظرفیّت هوازی و توان بی‌هوازی؛ به‌ ترتیب بر اساس آزمون بروس، و آزمون‌های مارگاریا ـ کالامن و پرش عمودی سارجنت)، ساختاری (وزن، قد، درصد چربی بدن و وزن خالص) و آنتروپومتریک (گونه‌های پیکری قد نشسته، طول بازو، طول ساعد، طول‌اندام فوقانی و تحتانی) بودند. یافته‌ها به صورت میانگین ± انحراف معیار بیان‌شدند. مقایسة میانگین‌اندازه متغیّرها در دو گروه با آزمون تی ـ استیودنت انجام‌شد. یافته‌ها: بازیکنان زبده و مبتدی تنیس از نظر اکثر ویژگیهای آنتروپومتریک و ساختاری مشابه بودند و تنها شاخص لاغر پیکری در بازیکنان زبده به طور معنی‌داری، کمتر از بازیکنان مبتدی است (06/1±30/2 در برابر 23/1±18/3 واحد ؛ P=0. 04). میزان ارزش مطلق حدِّ اکثر اکسیژن مصرفی (لیتر بر دقیقه) در گروه بازیکنان زبده به طور معنی‌داری، بیشتر از بازیکنان مبتدی بود (41/0± 84/ 2 در برابر44/0 ±4/2؛ 01/0>p). در آزمون مارگاریا ـ کالامن، توان بی‌هوازی گروه بازیکنان زبده به طور معنی‌داری، بیشتر از بازیکنان مبتدی بود (61/17±02/123 در برابر 2/14±52/104kg. m/s ؛01/0>p). در آزمون سارجنت نیز توان بی‌هوازی گروه بازیکنان زبده به طور معنی‌داری بیشتر از بازیکنان مبتدی بود (6/12 ± 93/106 در برابر 7/11 ± 4/92 kg. m/s ؛01/0>p). نتیجه‌گیری: ورزشکاران تنیس روی میز زبده از توان هوازی و بی‌هوازی بالاتری نسبت به بازیکنان مبتدی‌دارند؛ امّا شاخص‌های‌ترکیب بدنی و آنتروپومتریک بازیکنان آن‌ها، یکسان است. هم‌چنین، ویژگی‌های فیزیولوژیک و جسمانی بازیکنان تیم ملّی تنیس روی میز‌ایران با بازیکنان جهانی فاصله زیادی‌دارند. عوامل احتمالی مؤثّر در ارتقای سطح کیفی بازیکنان ملّی و کاهش فاصلة آن‌ها با بازیکنان جهانی عبارتند از:‌ تربیت صحیح ورزشکاران حرفه‌ای از سنین پایین، مدِّ نظر قرار دادن معیارهای جسمانی و آنتروپومتریک در انتخاب بازیکنان ملّی ردة بزرگسالان، انجام دادن تمرینات هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده بر پایة جدیدترین اصول علمی. برای حصول نتایج جامع‌تر انجام مطالعات گسترده در‌اینده توصیه می‌شود.