امکانات زبانی در نگاه تازه تی. اس. الیوت به مفهوم کهن «کلاسیک»
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه الزهرا
doi
10.22075/jlrs.2018.11408.1090چکیده
الیوت، پدر نقد نو، در خلال مباحث و دیدگاههای ادبیاش به موضوعی مهم پرداخته که کمتر موردتوجه قرار گرفته است؛ آنچه که میتواند در ارزشیابی آثار برتر ادبی، معیارهایی مهم بهشمار رود و حتی در آفرینش آثار ادبی فاخر نیز راهنمای عمل قرار گیرد. وی با رویکردی تازه به معرفی آثاری پرداخته که به تعبیر خاص او «کلاسیک»اند؛ نه کلاسیک بهمعنی اثری کهن و مقبول و نه کلاسیک بهمعنی اثری مطابق با اصول مکتب کلاسیسیسم. آنچه وی اثر کلاسیک خوانده، آفرینشهای ادبی برجستهای است با ویژگیهایی ممتاز؛ چیزی که به این آثار، ارزشی ذاتی میبخشد که فراتر از معیارهای مقبول هنری، اجتماعی و فرهنگی روزگار خلق اثر است. آثار کلاسیک در رویکرد الیوت از کمال و غنایی که وی از آن به «پختگی» تعبیر کرده، برخوردارند و این پختگی از سه جنبه است؛ «پختگی زبانی»، «پختگی فرهنگی» و «پختگی نویسنده». این ویژگیها سبب میشود آثار کلاسیک به این معنی، در روزگاران مختلف، مقبول مخاطبانی از فرهنگها و سرزمینهای متفاوت باشند.