مطالعه آزمایشگاهی انتقال املاح به سمت آب سطحی و زیرزمینی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد سابق، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
2 استادیار، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
3 استادیار، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
doi
10.22059/ijswr.2020.288537.668309چکیده
مطالعه چگونگی ورود مواد آلاینده به درون آب زیرزمینی و نحوه انتقال آن از آب زیرزمینی تا رودخانه نقش مهمی در مطالعات کیفی رودخانهها و آبهای زیرزمینی و همچنین مدیریت مصرف کود و سموم شیمیایی در سطح مزارع دارد. در این پژوهش نحوه حرکت املاح نفوذیافته به خاک به سمت آب زیرزمینی و آب سطحی متصل به آن به صورت آزمایشگاهی مطالعه شده است. بدین منظور با ایجاد یک تغییر نوآورانه در مدل آزمایشگاهی موجود به ابعاد عرض 20 سانتیمتر، ارتفاع 70 سانتیمتر و طول 150سانتیمتر، امکان اندازهگیری غلظت ماده آلاینده و دبی به صورت جداگانه در رودخانه و آب زیرزمینی فراهم شد. آزمایشها در دو بخش تزریق ماده ردیاب (محلول پرمنگنات پتاسیم) برای مشاهده نحوه گسترش و پیشروی ابر آلودگی و تزریق محلول سدیم کلرید برای بررسی مقدار انتقال املاح انجام شد. پرمنگنات پتاسیم در فواصل تزریق 15، 35 و 55 سانتیمتر از رودخانه و محلول سدیم کلرید در سه فاصله 15، 35 و 65 سانتیمتر از بستر رودخانه تزریق شد. در کلیه آزمایشها گرادیان هیدرولیکی 03/0 برقرار بود. آزمایشهای ردیاب نشان داد که یکی از عوامل موثر بر انتقال املاح، ناحیه کاپیلاری میباشد که سبب شروع حرکت افقی در بالای سطح آب زیرزمینی میشود. همچنین در آزمایشهای تزریق محلول سدیم کلرید، با شروع تزریق به دلیل تغییر در شرایط مرزی، مقدار دبی رودخانه کاهش و دبی آب زیرزمینی افزایش یافت. از طرفی با اندازهگیری مداوم EC آب زیرزمینی و رودخانه مشخص شد که رودخانه بیشتر از آب زیرزمینی تحت تاثیر ورود املاح قرار خواهد گرفت؛ به طوریکه در حدود 60 درصد نمک تزریقشده وارد رودخانه و 40 درصد آن وارد آب زیرزمینی می شود.