ارزشیابی برنامهی درسی مراکز آموزش زبان فارسی از منظر فارسی آموزان غیرایرانی
نویسندگان
1 مدیر هسته ی پژوهشهای بنیادی برای توسعه ی آموزش زبان فارسی به خارجیان، دانشگاه علامه طباطبایی(ره)
2 عضو هسته ی پژوهشهای بنیادی برای توسعه ی آموزش زبان فارسی به خارجیان، دانشگاه علامه طباطبایی(ره)
doi
چکیده
پیششرط طراحی یک برنامهی درسی کارآمد و موفق، تحلیل محیط یادگیری/ آموزش، تحلیل نیازهای زبانآموزان و شناخت اهداف آنها است. در حقیقت، نتایج این تحلیلها میتواند مبنای تولید محتوای منابع آموزشی و تعیینکنندهی رویهها و روندهای آموزشی باشد. در بسیاری از مراکز زبانآموزی، معمولاً فرصت لازم برای انجام این تحلیلها پیش نمیآید. در این شرایط، بهترین کار ارزشیابیهای دورهای است. ارزشیابی خود ابعاد گوناگونی دارد که یکی از مهمترین آنها، سنجش میزان رضایت زبانآموزان است. در پژوهش حاضر، تلاش شده است میزان رضایتمندی فارسیآموزان دو مرکز دهخدا (وابسته به دانشگاه تهران) و المهدی (وابسته به جامعهالمصطفی العالمیهی قم) از محتوا و برنامهی درسی این دو مؤسسه بررسی شود. برای همین منظور، یک پرسشنامهی محققساخته بر اساس معیارهای بیلی (2009) و مجموعهای از معیارهای متداول در روانشناسی تربیتی طراحی شد. در پرسشنامهی طراحیشده که 80 فارسیآموز خارجی به آن پاسخ دادند، معیارهایی از قبیل قابل فهم بودن مواد درسی، توجه به ارزشیابی تکوینی، توجه به زبان بومی زبانآموزان، انعطافپذیری برنامهی درسی، تطابق برنامهی درسی با شرایط زبانآموزان، لذتبخش بودن مواد درسی، توجه به نیازهای حال و آیندهی زبانآموزان و تطابق برنامهی درسی با سن آنها مورد سنجش قرار گرفته است. تحلیل دادهها نشان داد که میزان رضایت کلیِ فارسیآموزان این دو مؤسسه از محتوا و برنامهی درسی ارائه شده، حدود 50 درصد است. در این مقاله، ضمن معرفی انگارهی برنامهریزی نیشن و مکالیستر (2010)، چند راهکار برای ارتقای برنامهی آموزشی این مؤسسهها پیشنهاد شده است.
