تأثیر محلول‌پاشی اسید سالیسیلیک در شرایط کم‌آبیاری بر عملکرد و کارآیی مصرف آب خیار (Cucumis sativus cv. Kish F1)

نویسندگان

1 دانشیار و عضو هیات علمی گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

2 فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران

3 دانشیار و عضو هیات علمی گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.

doi
10.22059/ijswr.2019.289924.668334
چکیده

کم‌آبیاری روش مدیریت مصرف آب است که با حذف آب اضافه، موجب افزایش کارآیی مصرف آب می‌شود. کاربرد تنظیم‌کننده‌های رشد گیاه (مانند اسید سالیسیلیک) باعث افزایش مقاومت گیاهان تحت تنش می‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر محلول‌پاشی اسید سالیسیلیک در سطوح متفاوت آبیاری بر عملکرد و کارآیی مصرف آب بود. پژوهش بر اساس آزمایش فاکتوریل بر پایه بلوک‌های کامل تصادفی در 3 تکرار از خرداد تا آبان ماه 1397 در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زنجان روی گیاه خیار رقم (cv. Kish F1) انجام شد. تیمارهای آزمایش غلظت اسید سالیسیلیک در 3 سطح (0/3، 5/1 و صفر میلی‌مولار) و سطوح آبیاری در 3 سطح (100، 80 و 60 درصد نیاز آبی) بود. تیمار 100 درصد نیاز آبی و صفر میلی‌مولار اسید سالیسلیک به­عنوان تیمار شاهد در نظر گرفته شد. بر اساس نتایج، محلول‌پاشی بوته‌های خیار با 0/3 میلی‌مولار اسید سالیسیلیک نسبت به تیمار صفر میلی‌مولار، باعث 32 درصد افزایش در میانگین شاخص کلروفیل برگ در تیمار 100 درصد نیاز آبی و 21 و 4/9 درصد افزایش در میانگین سطح برگ و محتوای نسبی آب برگ (به ترتیب) در تیمار 80 درصد نیاز آبی شد. بیش‌ترین میانگین تعداد میوه در بوته، عملکرد کل و کارآیی مصرف آب در تیمار 0/3 میلی‌مولار اسید سالیسیلیک حاصل شد (به­ترتیب 9/9 عدد، 1/34 تن در هکتار و 1/15 کیلوگرم بر مترمکعب) که نسبت به تیمار صفر میلی‌مولار اسید سالیسیلیک به ترتیب 4/38، 0/39 و 0/40 درصد افزایش داشت. بر اساس نتایج پژوهش، اعمال 20 درصد کم‌آبیاری و 0/3 میلی‌مولار اسید سالیسیلیک برای گیاه خیار در منطقه زنجان پیشنهاد می‌شود.