اثر روش آبشویی و نحوه کاربرد آب و زهاب بر شوریزدایی و سدیمزدایی خاکهای سنگین
نویسندگان
1 استاد گروه مهندسی آب دانشگاه چمران اهواز
2 عضو هیات علمی(دانشیار)، موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج، ایران
3 استاد بازنشسته/ دانشگاه شهید چمران اهواز
4 استادیار گروه مهندسی آب دانشگاه لرستان/ دانشآموخته دانشگاه شهید چمران اهواز
5 هیات علمی/دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
10.22059/ijswr.2019.286228.668273چکیده
کاربرد زهاب با مدیریت مناسب برای اصلاح خاکهای شور، یکی از روشهای قابل پیشنهاد در استفاده مجدد از آن است. این پژوهش با هدف بررسی اثر نحوه بهکارگیری آب و زهاب (اختلاط قبل از اعمال و یا بهکارگیری به صورت نوبتی) و همچنین بررسی اثر روش آبشویی (متناوب و یا پیوسته) بر شوریزدایی و سدیمزدایی خاکهای با بافت سنگین جنوب استان خوزستان انجام شد. آزمایشهای آبشویی با اعمال 120 سانتیمتر آب در کرتهایی به ابعاد 5/1× 5/1 متر انجام شد. پنج تیمار آبشویی مورد بررسی شامل تیمارهای D1F1 و D2F2 است که در آنها بهترتیب یک و دو نوبت زهاب کشت و صنعت نیشکر سلمان فارسی با شوری 0/9 دسیزیمنس بر متر و سپس به همان شیوه، آب کارون با شوری 61/2 دسیزیمنس بر متر به زمین اعمال شد. همچنین، تیمارهای M1، M2 و M4 که در آنها مخلوط آب و زهاب با شوری 0/6 دسیزیمنس بر متر، بهترتیب به روشهای آبشویی پیوسته، آبشویی متناوب با دو انقطاع و آبشویی متناوب با چهار انقطاع به زمین اعمال شد. نتایج نشان داد که استفاده نوبتی و یا ترتیبی آبهایی با کیفیت متفاوت، بر آبشویی املاح اثر بیشتری دارد، تا اختلاط آنها قبل از اعمال در آبشویی؛ املاح باقیمانده در خاک در لایه 30-0 سانتیمتر در تیمار M4، به میزان 43 درصد بیشتر از تیمار D2F2 بوده است. املاح باقیمانده در خاک در تیمارهای M1 و M2 در همین لایه بهترتیب 17 و 24 درصد و نسبت جذب سدیم در این تیمارها بهترتیب 5/57 و 7/24 درصد بیش از تیمار M4 بود که نمایانگر اثر مثبت افزایش تعداد انقطاع در روند شوریزدایی و سدیمزدایی است.