تکیه گاه سازی آموزشی و تأثیر آن بر یادگیری زبان فارسی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه بوعلی سینا همدان
2 استادیار دانشگاه بوعلی سینا
3 استادیار دانشگاه بوعلی سینا
doi
چکیده
آموزش و یادگیری زبان دوم برای زبان آموزان، بهویژه در دوره های آموزش عالی، نیازمند بهره گیری از رویکردها و راهبردهای آموزشی مناسبی است که بتواند یادگیری را برای زبان آموزان تسهیل کند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه ی تکیه گاه سازی آموزشی و میزان یادگیری زبان فارسی در بین فارسیآموزان است. روش مورد استفاده در این مطالعه از نوع همبستگی و جامعهی آماریِ پژوهش شامل همهی دانشجویان غیرفارسیزبان مرکز آموزش زبان فارسی دانشگاه بینالمللی امام خمینی(ره) قزوین در سال تحصیلی 92-93 بوده است. بدین منظور، 126 نفر به شیوه ی نمونه گیری نسبی انتخاب شدند که این تعداد به مقیاس تکیه گاه سازی آموزشی پاسخ دادند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گامبهگام استفاده شد. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین تکیه گاه سازی آموزشی و انواع آن (شناختی، فنی، رویه ای، فراشناختی و انگیزشی) با یادگیری زبان فارسی رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین، نتایج رگرسیون گامبهگام نشان داد که تکیه گاه سازی شناختی، فنی، رویه ای، فراشناختی و انگیزشی، به طور مثبت و معناداری یادگیری زبان فارسی را پیش بینیکرده اند. نتایج این پژوهش حاکی از اهمیت توجه به تکیه گاه سازی آموزشی و انواع آن در افزایش یادگیری زبانِ فارسی توسط فارسیآموزان غیرایرانی است.