اثربخشی طرحواره درمانی بر تحریکپذیری هیجانی و عملکرد خانواده در زنان آسیبدیده از پیمانشکنی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد ابهر،دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
2 دانشیارگروه روانشناسی، واحد ابهر،دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
3 دانشیارگروه روانشناسی، واحد ابهر،دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
4 دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
doi
10.22038/mjms.2022.65935.3883چکیده
هدف پژوهش حاضر میزان اثربخشی طرحواره درمانی بر تحریکپذیری هیجانی و عملکرد خانواده در زنان آسیبدیده از پیمانشکنی بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری زنان آسیبدیده از پیمانشکنی مراجعهکننده به کیلینک های مشاوره تحت نظر دادگستری در زنجان بود و از بین آنها ۳۰ نفر بهصورت نمونهگیری هدفمند بر اساس ملاکهای ورود انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای گرفتند. پروتکل هشت جلسهای طرحواره درمانی بر روی گروه آزمایش انجام گردید هر دو گروه در مرحله پیشآزمون و پسآزمون مقیاس تحریکپذیری هیجانی (بریتویت، ۱۹۸۷) و مقیاس عملکرد خانواده (اپشتاین و همکاران.، 1983) را تکمیل کردند. یافتههای حاصل از تحلیل کوواریانس یکراهه نشان داد که طرحواره درمانی باعث کاهش معنادار میانگین نمرات پسآزمون تحریکپذیری هیجانی و عملکرد خانواده درگروه آزمایش نسبت به گروه کنترلشده است (p< 0/05). بر اساس یافتههای پژوهش و با توجه به کارایی و اثربخشی طرحواره درمانی، این رویکرد میتواند درزمینهٔ کاهش تحریکپذیری هیجانی و عملکرد خانواده در زنان آسیبدیده از پیمانشکنی مورداستفاده مشاوران و درمانگران خانواده قرار گیرد
