سبکشناسی زبانی داستانهای کوتاه جلال آلاحمد
نویسندگان
1 دانشگاه سمنان
doi
10.22075/jlrs.2017.1829چکیده
سبک واقعیتی زبانی است و سرچشمۀ این واقعیت در گزینشهای زبانی نویسنده نهفتهاست. مطالعات سبکشناسی میتواند در درک بهتر متون ادبی راهگشا باشد. تحقیق حاضر، به توصیف و بررسی ویژگیهای زبانی داستانهای کوتاه جلال آلاحمد میپردازد. نگارنده سعیدارد تا برخی از ویژگیهای آوایی، واژگانی و نحوی نثر آلاحمد را تعیینکند. بدینمنظور بیست داستان کوتاه آلاحمد، براساس روش پیشنهادی رایت و هوپ (1996) بررسیشدهاست. نتایج تحقیق نشانمیدهد که آل احمد در داستانهای کوتاهش، سبکی عامیانه دارد. این یافته، با شواهدی آوایی، واژگانی و نحوی در داستانهای کوتاه آلاحمد تأییدمیشود. فرآیندهای واجی همانند حذف واجها و هجاها، کاربرد واژهها و اصطلاحات گونۀ گفتاری و استفاده از اسامی و صفات ساده (بسیط) و کاربرد فراوان جملات مرکّب و معلوم از مهمترین مشخصههایی هستند که در این تحقیق مشخص و بهعنوان شواهدی در تعیین سبک آثار آلاحمد معرفیشدهاند. این سبک منحصربهفرد حاصل گزینشهای فردی و سلیقهای او، از محور جانشینی زبان فارسی و چینش آنها در محور همنشینی است.
