بررسی عیوب فصاحت و بلاغت در اشعار میرزادهعشقی
نویسندگان
1
2 .
doi
10.22075/jlrs.2017.1832چکیده
منتقدان در بسیاری از کتب نقدی و تحلیلی دوره مشروطه، بر این نکته اذعان دارند که شعر این دوره با وجود داشتن مضامین نو و تلاش شاعران برای تجدد ادبی، از نظر زبانی عوامانه است و همین عوامگویی سبب شده تا در دیوان شعری بسی از شاعران این عهد، اغلاط و عیوبی که مخالف با روح فصاحت و بلاغت زبان فارسی است، دیده شود. یکی از شاعران این عهد که چندان از این نقیصه به دور نیست و در معرض نقد منتقدان قرار گرفته، میرزادهعشقی است. بیشتر منتقدان تنها به عیوب کلی این شاعر بدون ذکر شواهد بسنده کردهاند. از اینرو ما در این مقاله با ارائه شواهد، به بررسی صحت و سُقم این مدعا پرداختهایم. از رهرو همین بررسیها درمییابیم که بزرگترین عیب فصاحت میرزادهعشقی در سطح کلمه، مخالفت قیاس صرفی و غرابت استعمال است که گاهی منجر به تنافر حروف و کراهت در سمع نیز میشود. در سطح کلام نیز مخالفت قیاس نحوی، بیشترین عیب زبانی این شاعر را تشکیل میدهد و عیوب دیگر چندان برجستگی خاصی در اشعار این شاعر انقلابی ندارد.
