مقایسه انگیختگی آوایی در فاصله زمانی دویست ساله
نویسندگان
1
2
doi
10.22075/jlrs.2017.1814چکیده
انگیختگی آوایی یکی از انواع انگیختگی است؛ بدان معنا که از صورت آوایی بتوانیم به معنا برسیم و سرنخی آوایی برای رسیدن از صورت به معنا داشته باشیم. در زمینه انگیختگی فرض بر این است که واژگان در ابتدا انگیخته بودهاند و با گذشت زمان، میزان انگیختگی واژگان کاهش یافته است. در این تحقیق برای بررسی این فرضیه، چهار متن سفرنامه از زمان حال و چهار متن معادل از دویست سال پیش انتخاب کردیم و به بررسی انگیختگی آوایی واژگان این متون پرداختهایم و در نهایت نتایج را مقایسه کرده و به این نتیجه رسیدیم که در شمار واژگان انگیخته و نیمهانگیخته آوایی زبان فارسی و مجموع آنها، تغییر معناداری در زمان حال نسبت به دویست سال پیش مشاهده نشد. بنابراین، شاید بتوان ادعا کرد از 200سال گذشته تاکنون، تغییری در انگیختگی آوایی واژگان زبان فارسی، رخ ندادهاست.
