معرفی آشنایی بینام و نشان و طرحی نو برای واژهسازی در زبان فارسی
نویسندگان
1
doi
10.22075/jlrs.2017.1784چکیده
یکی از انواع لقبهای آشنا ولی ناشناخته در زبان فارسی واژههایی است که از یک پیشوند نسبت خانوادگی مثل «خاله»، «عمو»، «عمه»، «بابا» و مانند آنها و یک صفت یا حالت ساخته میشود که دلالت بر شخص یا موجودی دارد که صاحب آن صفت است. غور و استقصا در ساختار این القاب نشان میدهد که شباهت تام به کنیههای عربی دارد و از هر جهت استعداد ارائهی یک فرایند ساختواژی قیاسی، برای تولید واژه، با هدف پاسداری از زبان فارسی و گسترش توانایی آن را دارد. و به شکل قیاسی میتوان آن را الگویی برای ساخت واژههای ترکیبی جدید با بار هنری و ادبی و حتی حِکمی برای غنیسازی زبان فارسی قرار داد.